Betaal met iDEAL
- De Rolling Stones hebben sinds 1962 meer dan 2.000 concerten gegeven en zijn daarmee de grootste live-machine in de geschiedenis van de rock.
- Het concert in Hyde Park in 1969 markeerde een historisch keerpunt, als eerbetoon aan Brian Jones en de geboorte van een legendarisch podiumoptreden.
- In Copacabana in 2006 speelden ze voor 1,5 miljoen mensen, een van de grootste gratis concerten ooit georganiseerd.
- Hun show in Havana in 2016 symboliseerde de culturele opening van Cuba voor rock, voor 500.000 uitzinnige Cubanen.
We hebben bij het Woodbrass-team vaak gedebatteerd over wat HET beste Stones-concert is. Altamont voor de chaos, Hyde Park voor de emotie, Copacabana voor de grootsheid? Onmogelijk om te kiezen, en dat bewijst juist dat deze band in een eigen klasse speelt.
Al meer dan zes decennia toeren de Rolling Stones over de hele wereld met een energie die de natuurwetten bijna niet kunnen verklaren. Meer dan 2.000 concerten, miljoenen fans, riffs die in het collectieve geheugen gegrift staan. Terugblik op vijf legendarische concerten.
Hyde Park, 1969: het concert dat alles veranderde
Op 5 juli 1969 verwelkomde Hyde Park in Londen tussen de 250.000 en 500.000 mensen voor een gratis concert dat de rockgeschiedenis inging. De Stones hadden twee jaar niet meer live gespeeld. De band wilde hun nieuwe gitarist voorstellen, Mick Taylor, net aangenomen ter vervanging van Brian Jones. Maar het lot besliste anders: twee dagen eerder werd Jones dood aangetroffen in zijn zwembad. Het introductieconcert werd een afscheidsconcert.
Het beeld is iconisch: Mick Jagger, gekleed in een witte jurk van Michael Fish, leest gedichten van dichter Shelley voor een ingetogen menigte. Daarna worden duizenden witte vlinders losgelaten in de Londense lucht. De set begint met een cover van Johnny Winter, gaat over in de eerste live uitvoering van “Jumpin’ Jack Flash” en eindigt met een 18 minuten durende “Sympathy for the Devil” begeleid door de Afrikaanse percussionisten van Ginger Johnson.
Tijdens dit concert sprak Sam Cutler, de ceremoniemeester, voor het eerst de legendarische zin uit: “The greatest rock’n’roll band in the world”. Een bijnaam die de Stones voor altijd zou bijblijven.
Keith Richards gaf later toe dat de band die dag vrij slordig speelde, roestig na twee jaar zonder podium en aangedaan door het rouwproces. Maar dat deed er niet toe. De rauwe emotie, de omvang van het publiek en de symboliek van het moment overstegen de muziek. Hyde Park 1969 markeert de overgang van de Stones van “populaire rockband” naar “levende legende”. Niets minder.
Altamont, 1969: de dag dat de droom verbrak
Zes maanden na Hyde Park, op 6 december 1969, sloten de Stones hun Amerikaanse tour af met een gratis concert op het circuit van Altamont in Californië. Ongeveer 300.000 mensen waren aanwezig, velen hoopten op een “Woodstock van de westkust”. De line-up was waanzinnig: Santana, Jefferson Airplane, Crosby Stills Nash & Young. Maar niets verliep zoals gepland.
De beslissing om de veiligheid aan de Hells Angels toe te vertrouwen — in ruil voor 500 dollar aan bier — bleek rampzalig. Het geweld nam de hele dag toe. Marty Balin van Jefferson Airplane werd tijdens zijn optreden door een Angel knock-out geslagen. Grateful Dead weigerde het podium te betreden. Toen de Stones “Sympathy for the Devil” begonnen, braken er gevechten uit voor het podium. De band stopte, begon opnieuw, stopte weer. Tijdens “Under My Thumb” werd Meredith Hunter, een 18-jarige toeschouwer, doodgestoken door een lid van de Hells Angels nadat hij een vuurwapen had getrokken.
De documentaire Gimme Shelter van de gebroeders Maysles vereeuwigde deze tragedie. De pers noemde het “de slechtste dag in de geschiedenis van de rock’n’roll”. Voor velen is het de symbolische datum van het einde van de hippie-utopie — een brute tegenhanger van Woodstock, slechts vier maanden na het festival van vrede en liefde.
Een leuk detail voor fans: het was op Altamont dat “Brown Sugar” voor het eerst live werd gespeeld. Het nummer was slechts twee dagen eerder opgenomen in de legendarische Muscle Shoals Studios in Alabama. Een nummer dat een van de grootste klassiekers van de Stones zou worden, geboren uit chaos.
Amerikaanse tour 1972: de Stones op hun hoogtepunt
Als je één tour moest kiezen om de Stones op hun artistieke hoogtepunt te illustreren, dan was het waarschijnlijk die van 1972. De band had net Exile on Main St. uitgebracht, een rauw, bluesy en absoluut briljant dubbelalbum. Op het podium was Mick Taylor nu volledig geïntegreerd en zijn gitaarlijnen gaven het geluid van de band een extra dimensie. Hij is de beste instrumentalist die ooit deel uitmaakte van de Stones, en dat hoor je.
De tour stopte in de grootste zalen van Amerika. De concerten in het Madison Square Garden in New York zijn vastgelegd in de film Ladies and Gentlemen… The Rolling Stones, gerestaureerd in 2010. Het geluid is massief: een blazerssectie maakte haar debuut met de band in de VS, Nicky Hopkins voegde zich bij Ian Stewart aan de piano, en Stevie Wonder verzorgde het voorprogramma met een waanzinnige energie. De versie van “Midnight Rambler” die tijdens deze shows werd gespeeld, wordt door velen beschouwd als de beste uit hun hele carrière. Het staat op Get Yer Ya-Ya’s Out!, dat criticus Lester Bangs het beste live-album ooit noemde.
Het geluid van de Stones is vooral het huwelijk tussen de Fender Telecaster van Keith Richards en de gitaren van zijn compagnon. Keith speelt voornamelijk zijn legendarische Telecaster “Micawber” (een model uit 1953, aangepast met een Gibson humbucker in de halspositie) in open G tuning, met slechts vijf snaren. Wil je die onmiskenbare klank benaderen? Ontdek onze selectie Telecaster gitaren op Woodbrass en onze buizenversterkers om die organische en warme crunch terug te vinden.
Copacabana, 2006: 1,5 miljoen mensen op het strand
Op 18 februari 2006, een week voor het carnaval, namen de Rolling Stones het strand van Copacabana in Rio de Janeiro over voor een gratis concert van ongekende omvang. Het aantal is duizelingwekkend: 1,5 miljoen toeschouwers op het zand en in de aangrenzende straten. Het is een van de grootste muzikale bijeenkomsten in de geschiedenis, punt uit.
De band was midden in de A Bigger Bang-tour. Jagger kwam opdagen met een t-shirt in de kleuren van de Braziliaanse vlag en sprak het publiek toe in het Portugees — een gebaar dat een collectieve hysterie ontketende. De set van 20 nummers begon met “Jumpin’ Jack Flash” en eindigde met “(I Can’t Get No) Satisfaction”, met daartussen een samenvatting van alles wat de kracht van de Stones live maakt. Brazilië is sinds eind jaren 60 een veroveringsgebied voor de band, en Jagger onderhoudt een persoonlijke band met het land.
De scenografie was monumentaal: een podiumopstelling zichtbaar vanaf het andere uiteinde van het strand, gigantische schermen en een geluidssysteem dat 2,5 kilometer kustlijn besloeg. Meer dan 10.000 politieagenten en hulpverleners waren ingezet.
Het Copacabana-concert is volledig gerestaureerd en geremasterd onder de titel A Bigger Bang: Live on Copacabana Beach, met vier toegevoegde onuitgebrachte nummers. Wil je helemaal in de sfeer duiken, dan is dit duidelijk een van de beste live-documenten van de Stones uit hun post-2000 periode.
Havana, 2016: rock breekt muren
Op 25 maart 2016 speelden de Rolling Stones voor het eerst in Cuba. En het was geen klein clubconcert: het was een gratis show in het sportcomplex Ciudad Deportiva in Havana, voor ongeveer 500.000 uitzinnige Cubanen. Voor een land waar westerse rock decennialang slecht werd bekeken (soms zelfs gecensureerd) door het Castro-regime, was dit evenement historisch.
De politieke context gaf extra betekenis. Enkele dagen voor het concert werd Barack Obama de eerste Amerikaanse president in bijna 90 jaar die Cuba bezocht. Het concert stond oorspronkelijk gepland op 20 maart, maar werd verplaatst naar de 25e — Goede Vrijdag. Het Vaticaan probeerde de show te laten uitstellen. Jagger en de Stones? Die speelden toch. Rock’n’roll, dat zeggen we je.
Mick opende het concert in het Spaans: “¡Hola Habana! Buenas noches, mi gente de Cuba!” Het publiek barstte los. Fans van alle leeftijden waren aanwezig, sommigen klommen in bomen om het podium te zien. Velen hadden nog nooit een rockconcert bijgewoond. Een 62-jarige nachtwaker bekende dat hij zijn Stones-platen jarenlang had verstopt in hoezen van “goedgekeurde” Cubaanse artiesten. De documentaire Havana Moon, geregisseerd door Paul Dugdale, vangt de magie van die avond perfect.
Naast het concert startten de Stones een “musician-to-musician” initiatief: muziekinstrumenten werden geschonken aan Cubaanse muzikanten door grote fabrikanten. Een gebaar dat veel verder gaat dan een gewone show. Wil jij ook iets voor muziek doen? Kijk dan eens in onze afdeling elektrische gitaren of akoestische drumstellen op Woodbrass.
En daarna?
Met meer dan 60 jaar podiumcarrière hebben de Rolling Stones bewezen dat rock’n’roll niet met pensioen gaat. Van de rouwpoëzie in Hyde Park tot de chaos in Altamont, van de Braziliaanse extase in Copacabana tot de zachte revolutie in Havana, elk concert vertelt een verhaal dat groter is dan de muziek zelf. Deze vijf momenten zijn niet zomaar concerten — het zijn hoofdstukken uit de culturele geschiedenis van de 20e eeuw.
En jij, als je de Stones live zou zien, welk nummer wil je dan als eerste horen? “Satisfaction” voor de oorspronkelijke kick, “Gimme Shelter” voor de rauwe intensiteit, of “Midnight Rambler” voor de blues-masterclass? Het maakt niet uit wat je kiest: zolang Keith zijn Telecaster oppakt en Mick de microfoon neemt, gebeurt de magie. It’s only rock’n’roll — but we like it.
