KISS eert Ace Frehley tijdens eerste concert na zijn overlijden

Gepubliceerd op 17 november 2025Bijgewerkt op 11 augustus 2026

Volg ons op Google

Op 14 november 2025 herwon de stad Las Vegas haar glans van weleer. Maar dit keer hing er iets anders in de lucht. KISS betrad voor het eerst het podium sinds het overlijden van Ace Frehley, hun oprichtende gitarist, legendarische figuur van de hardrock, meester van de riffs en bedenker van het personage Spaceman.

Geen vuurwerk, geen make-up, geen platforms die drie meter boven de grond zweven. Alleen akoestische gitaren, vier muzikanten zonder opsmuk en een volle zaal die klaarstond om een icoon te eren.

Ace Frehley: een pijler van KISS’ klankesthetiek

Ace Frehley was niet alleen een historisch lid van KISS. Hij was een klankhandtekening. Zijn spel was uit duizenden herkenbaar: messcherpe riffs, vlammende bends, explosieve sustain en een heel persoonlijke toepassing van overdrives die elke noot een ruimtelijke kleur gaf.

Zijn overlijden op 16 oktober 2025 was een grote schok in de wereld van de rock. Ace vertegenwoordigde een tijdperk waarin elektriciteit, zweet en volledig opengedraaide versterkers een gemeenschappelijke taal vormden.

Minder dan een maand na zijn overlijden weer het podium betreden, bovendien in een bewust sobere setting, getuigde van de behoefte om opnieuw contact te maken met de essentie: de muziek, de instrumenten, de melodieën en de herinnering.

Een minimalistisch maar diep muzikaal eerbetoon

Voor het eerste akkoord klonk, zette Paul Stanley de emotionele toon van de avond. Een eenvoudige, bijna kwetsbare, maar betekenisvolle toespraak:

« Voordat we beginnen, wilden we even stilstaan bij iemand die de fundamenten van deze band heeft gelegd. We hebben het over Ace. Ja, we hadden onze verschillen. Maar dat hoort ook bij een familie. »

Het publiek, uitgerust met kleine elektrische kaarsjes, dompelde de zaal onder in een oceaan van lichtpuntjes. Een ontroerend contrast met de gebruikelijke energie van de groep, die normaal gesproken de voorkeur geeft aan explosies en de verzadigde feedback van buizenversterkers.

Die avond was er plaats voor soberheid.
Plaats voor muzikaliteit.
Plaats voor de man achter de mythe.

Setlist van het concert op 14 november 2025 (KISS – Las Vegas)

Een akoestisch concert, zonder make-up, zonder buitensporig spektakel: alleen de muziek. Hier is de volledige setlist, rijk aan knipogen naar het Frehley-tijdperk.

Comin’ Home
See You Tonite
A World Without Heroes
Hard Luck Woman
Christine Sixteen
Nothin’ to Lose
Goin’ Blind
Hide Your Heart
Plaster Caster
Beth
Love Her All I Can

Een selectie die draait om de wortels van de groep, vocale harmonieën, akoestische texturen en nummers waarin Ace een onuitwisbare stempel had gedrukt.

Analyse: een setlist bedacht als een gesprek met de afwezigheid

Elk nummer leek een bijzondere betekenis te dragen.

« Comin’ Home », als opener, klonk als een terugkeer naar de basis, een herinnering aan het tijdperk waarin KISS nog aan zijn legende bouwde.
« Hard Luck Woman » of « Hide Your Heart », die de afgelopen jaren zelden live werden gespeeld, brachten meer folkrockkleuren terug, met delicate arpeggio's en driestemmige harmonieën.
« Beth », een iconisch nummer uit de KISS-catalogus, kreeg in deze intieme setting een extra dimensie. De vereenvoudigde arrangementen, rond de gitaar, de stem en enkele percussieve accenten, brachten de kwetsbaarheid van het nummer naar voren.
« Goin’ Blind », met zijn trage tempo en donkere akkoorden, riep bijna een moment van bekentenis op en herinnerde aan de gevoeligheid die schuilgaat achter het pantser van de groep.

Dit akoestische format maakte het mogelijk om KISS in een ander licht te herontdekken: minder flamboyant, organischer, bijna kwetsbaar. En dat deed deugd.

De keuze voor akoestisch: een boodschap op zich

Voor een groep die gewend is aan Marshall-versterkers op 11, gitaren aangesloten op gecomprimeerde overdrives en solo's gevoed door reverb en delay, is akoestisch spelen een krachtig statement.

Deze uitgeklede aanpak maakte het mogelijk om:

de kwaliteit van de stemmen naar voren te brengen, een aspect dat vaak verloren gaat onder de lagen effecten;
de harmonieën ruimte te geven;
Ace te eren door terug te keren naar de essentie: de compositie;
te herinneren dat er achter de kostuums en pyrotechniek muzikanten en liedjes schuilgaan.

Sommige gitaarlijnen verwezen bovendien rechtstreeks naar Ace' spel, met zijn korte opwaartse slides, zijn scherpe noten in mineurblues en die bijzondere klank die hij zelfs akoestisch wist te verkrijgen.

Een belangrijke stap in het nieuwe hoofdstuk van KISS

Dit concert was niet enkel een eerbetoon: het was een kantelmoment in het parcours van de groep. Na hun afscheidstournee in 2023 dachten velen dat alles voorbij was. Maar KISS heeft nooit echt de regels gevolgd, noch die van de showbusiness, noch die van de logica.

Zonder make-up terugkeren, in een intiem format, is bijna een artistiek gebaar. Een manier om te zeggen:

« We gaan door. Anders. Maar we gaan door. »

En deze nieuwe start kon niet plaatsvinden zonder een groet aan degene die hielp hun muzikale identiteit te definiëren. Ace was niet alleen een gitarist: hij was een sound, een attitude, een verbeeldingswereld.

Ace Frehley: een ster die blijft stralen

Het concert eindigde zonder bombastische toespraak. Een eenvoudig gebaar van afscheid, een laatste nagalmende noot en het gevoel dat er iets tot rust was gekomen.

Ace beïnvloedde duizenden gitaristen door zijn voorliefde voor pentatonische frases, zijn expressieve spel en zijn unieke manier om distorsie-effecten te gebruiken om een kosmische aura rond zijn solo's te creëren.

Zijn aanwezigheid zal — in de goede zin — elk KISS-concert blijven achtervolgen.
Als een vaste ster in hun klankconstellatie.