Henle Verlag RICHARD STRAUSS - SONATA IN E FLAT MAJOR OP. 18

Samenvatting van deze partituur

Deze sonate voor viool, gecomponeerd tussen de zomer en de herfst van 1887, geldt tegenwoordig als een van de populairste kamermuziekcomposities van Richard Strauss. Ze betovert zowel door haar romantische adem als door de rijkdom van haar harmonische taal, vooral dankzij een bijzonder ontwikkelde modulatie techniek.

In de eerste en laatste delen neemt de pianopartij een bepalende plaats in: haar ruime schrijfwijze en ensemble-effecten doen soms het intieme karakter dat gewoonlijk met kamermuziek wordt geassocieerd, doorbreken. Deze klankrijkdom verwijst naar de esthetiek van de vroege symfonische gedichten van Strauss, geschreven in dezelfde periode, en geeft het geheel een veeleisende dramatische spanning, zowel voor de violist als voor de begeleidende pianist.

In het midden brengt de "Improvisatie" een welkome tegenstelling. Ontworpen als een lied zonder woorden, ontwikkelt het een expressieve zanglijn en een meer ontspannen sfeer, terwijl het een grote fijngevoeligheid in balans tussen de twee instrumenten behoudt. Ook als afzonderlijk stuk gepubliceerd, kende deze beweging in de jaren 1900 een grote populariteit als familie- of salonmuziekstuk, een bewijs van zijn onmiddellijke melodische kracht.

Deze Urtext-uitgave, opgesteld door Ulrich Krämer, legt de nadruk op de betrouwbaarheid van de muzikale tekst. De aanwijzingen voor de vioolpartij zijn toevertrouwd aan Arabella Steinbacher, terwijl die voor de pianopartij aan Michael Korstick zijn toevertrouwd, voor een lezing die zowel nauwkeurig, muzikaal als gericht op concertpraktijk is.

Technische specificaties