Lemoine Canatchizy - En Bleu et Or - Alto et Piano

Samenvatting van deze partituur

In dit stuk verlengt Edith Canat de Chizy haar reflectie over de verbanden tussen muziek en schilderkunst, die ze al onderzocht rond Nicolas de Staël ("Les Rayons du jour", concerto voor altviool) en Turner. Hier verwijst de titel naar een doek van Whistler, afkomstig uit zijn serie "Nocturnes", die bijzonder werd bewonderd door Debussy. De verwijzing naar de Franse componist is bewust: Whistlers idee dat "een nocturne allereerst een ordening is van lijnen, vormen en kleuren" resoneert met de formele vrijheid van Debussy, waarvan de hedendaagse creatie zich als erfgenaam beschouwt.

De kern van het muzikale betoog ligt in de spanning tussen twee polen: beweging, het favoriete terrein van de taal van de componiste, en haar bewust opgeroepen tegengif, het onbeweeglijke. Stilte, innerlijke rust en een soort tijdsopschorting staan centraal in het klankmateriaal, als een ruimte voor contemplatie. Deze onbeweeglijkheid is nooit verstard: ze wordt de plek waaruit de impuls opnieuw ontstaat, eerst vluchtig, dan geleidelijk stralender, als een licht dat door de muzikale textuur heen schijnt.

De spiegelstructuur leidt de interpretatie: van onbeweeglijkheid naar beweging, en dan van beweging naar onbeweeglijkheid. Voor musici nodigt deze altviool- en pianopartituur uit om te werken aan de kwaliteit van de aanslag, het vasthouden van de klank, het beheer van resonanties en het gevoel voor traject. Ze vindt vanzelfsprekend haar plaats in recitals, audities of in een programma gewijd aan hedendaagse muziek, waar kleur, luisteren en precisie van het gebaar essentieel worden.

Technische specificaties

Muziekgenre

Klassiek

Publicatie

Partituren

Componist	CANAT de CHIZY Edith	Genre	hedendaags
Bezetting	altviool en piano	Publicatiejaar	2005