Betaal met iDEAL
Voor deze tweede aflevering geven we de microfoon aan Manon Jana Chayah, een rijzende ster in de muzieksynchronisatie. Bij Alter K combineert ze drie rollen — sync manager, A&R en agent van componisten — met een zeldzaam gemak. Haar parcours vertelt zowel over een vroege passie voor muziek bij beeld als over een scherp artistiek instinct, dat waarmee je een trend kunt voorspellen of aanvoelen dat een stem ergens ooit zijn plek in een scène zal vinden.
Manon vertelt ons over haar beginjaren, haar mentoren, de druk van onmiddellijk succes, de beloftes (en gevaren) van AI, en die sync waardoor ze bijna van vreugde schreeuwde in een trein. Een levendig gesprek, geleid door instinct en de liefde voor de juiste muzikale keuze.
Manon Jana Chayah en haar Alter K-project
Het Tales-interview
Weet je nog wanneer je verliefd werd op muziek?
Ja, heel goed. Ik was 11 jaar. Het gebeurde toen ik Drive van Nicolas Winding Refn in de
bioscoop ging bekijken. De openingscredits met Night Call van Kavinsky hebben me volledig
overweldigd. Het geluid, de muzikale keuzes, de soundtrack van Cliff Martinez, de nummers van Desire…
Dat heeft me voor het leven getekend. Ik denk dat deze film me zin gaf om met
muziek bij beeld te werken.
Ben je thuis opgegroeid met een muzikale cultuur?
Ja, maar heel specifiek. Mijn moeder luisterde voortdurend naar Jacques Brel en Brassens, mijn vader naar Léo
Ferré, Fayrouz en Marcel Khalifé. Dus geen enorme diversiteit, maar wel een heel sterke,
emotionele en ook erg literaire basis. Mijn vader had een sterke band met de
traditionele Libanese muziek.
En kun je daarna je parcours voor ons schetsen?
Aanvankelijk wilde ik in de filmwereld werken. Ik volgde een voorbereidende literaire opleiding met als hoofdvakken
theater en film, daarna een dubbele bachelor in Londen in sociale wetenschappen en film. Daar
beleefde ik een muzikale schok: de opkomende Londense rockscene, de avonden in The Windmill
in Brixton… Ik keerde terug naar Parijs voor een master in audiovisuele productie, en daar
kwam sync vanzelf op mijn pad.
Ik stuurde honderden cv's rond, en uiteindelijk was het Coline Roubineau van Sony Music Sync
die me mijn eerste kans gaf. Mijn eerste stage in de muziekindustrie. Een echt
keerpunt.
Daarna volgden de ervaringen elkaar snel op?
Ja, zes maanden bij Sony Music, daarna een periode bij een vereniging die festivals organiseerde.
Vervolgens ging ik in een leerwerktraject aan de slag bij Josette Music Club met Élise Luguern. Zij heeft me alles geleerd,
ze is een echte mentor. Daarna heb ik kort overwogen om puur artistiek werk te doen, als
labelprojectmanager, artistiek directeur… En toen belandde mijn cv bij Alter K.
Heb je nog andere belangrijke figuren in je parcours gehad?
Ja. Élise Luguern, absoluut. En ook Sasha White, Head of Music bij Mediawan. We
hebben veel contact, ik bewonder haar enorm. En bij AlterK heb ik
collega's ontmoet die echte vriendinnen zijn geworden en met wie ik een sterke
artistieke klik deel.
Kun je je werk vandaag samenvatten?
Ik doe drie dingen: ik ben sync manager, dus ik zoek de beste muziek om te
synchroniseren voor films, reclames en series; ik doe A&R, ik contracteer artiesten en catalogi
voor beeld; en ik ben ook agent van componisten. Dat zijn drie zeer
aanvullende rollen.
Hoe ontdek je talent?
Veel via Instagram. En ook veel via menselijke contacten. Vrienden, managers,
clipregisseurs… Iemand vertelt me over een artiest en ik ga luisteren. Daarnaast gebruik ik ook Spotify,
SoundCloud, de klassieke platforms.
Werk je liever solo of in een team?
Allebei. Ik werk even graag zelfstandig als in teamverband. Ik zou zeggen 50/50. Ik heb uitwisselingen
nodig, maar voor bepaalde opdrachten werk ik ook veel alleen.
En hoe ga je om met de druk van onmiddellijk succes en sociale media?
Dat is moeilijk, omdat we in een systeem van permanente kijkcijfers zitten. Maar ik laat mijn
artistieke keuzes niet bepalen door het aantal volgers. Ik probeer trouw te blijven aan mijn intuïtie,
en ik steun ook op mijn omgeving om bepaalde keuzes te bevestigen. Instinct speelt nog altijd
een grote rol.
En hoe zie jij kunstmatige intelligentie in jouw werk?
Ik denk dat AI nuttig kan zijn wanneer het helpt om tijd te besparen op tijdrovende
taken, zoals tagging of bepaalde zoekopdrachten. Maar het mag niet de mening en gevoeligheid
van artiesten, auteurs en componisten vervangen – en ook niet die van de mensen die
voor hen werken. Je kunt de mens niet uit creatie weren.
Het echte onderwerp is voor mij intellectueel eigendom. Ik was onlangs op het festival Sœurs
Jumelles, en dat was een van de hoofdthema's: hoe integreren we AI zonder degenen te bedreigen
wier beroep het is om te creëren? Een nummer dat voor 90 % door AI is gegenereerd, is niet aanvaardbaar
als het de plaats van een artiest inneemt.
En dan is er nog iets dat niets ooit zal vervangen: een band live gaan zien. Wat je
live voelt, die ziel, die menselijke gevoeligheid, geen enkele AI zal dat kunnen nabootsen.
Wil je ons over een opvallende sync vertellen?
Ja, degene waar ik het trotsst op ben: White Lotus, seizoen 3. Toen ik zag dat seizoen 2,
dat zich in Italië afspeelde, alleen Italiaanse nummers bevatte, voorspelde ik dat seizoen 3,
gepland in Thailand, op zoek zou gaan naar Thaise catalogusmuziek. Daarom nam ik contact op met Sung Joon, een
componist die bij ons onder contract staat en veel door Azië reist. Ik vroeg hem of hij
een Thaise zangeres kende. Hij vertelde me over Mint, en ik zei: « Wil je
nummers met haar produceren? » Hij zei ja. We hebben de nummers gepitcht… en een jaar later
werden twee nummers gesynchroniseerd in White Lotus.
Ik herinner me nog het moment waarop ik de clearanceaanvraag ontving. Ik zat in een
trein op de terugweg van het festival des Arcs en ik schreeuwde bijna van vreugde. Het is een enorme trots.
Een artiest met wie je zou dromen om samen te werken?
Saint-Levant. Of het nu voor sync of originele compositie is. Hij bevindt zich op het kruispunt van
werelden, en dat vind ik fascinerend.
En een droomscore voor een specifieke film?
Een film geregisseerd door Mati Diop, zoals Atlantique. Werken aan een werk als dat, met
een componiste als Fatima Al Qadiri, dat zou echt een droom zijn
