Betaal met iDEAL
- Angus Young kocht rond 1970 zijn eerste tweedehands Gibson SG, nog vóór de oprichting van AC/DC.
- Zijn schooluniform was een idee van zijn zus Margaret, bedacht als knipoog naar zijn jeugdige uiterlijk.
- Het kenmerkende geluid van de band is net zoveel te danken aan de SG als aan de volledig opengedraaide Marshall-versterkerkoppen.
- In 2003 wordt AC/DC opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, de bekroning van een carrière gebouwd op simpele, meedogenloze riffs.
We hebben allemaal dat wat magere silhouet in korte broek in ons hoofd, schokkend van de spasmes op een in rood gedompeld podium, met een Gibson SG vastgeschroefd aan zijn lichaam als een prothese. In onze gitaarafdelingen zijn er talloze muzikanten die, op zoek naar een zescnarige gitaar, uiteindelijk de naam Angus Young laten vallen. Weinig gitaristen hebben het collectieve geheugen zo sterk gemarkeerd met zo weinig noten. Terugblik op het parcours van een jongen uit Glasgow die, met haarscherpe riffs en epileptische duckwalks, is uitgegroeid tot een van de meest herkenbare figuren van de wereldwijde rock. Tussen tourverhalen, materiaalkeuzes en nalatenschap: dit is wat van Angus Young, en zijn gitaar, een ware legende maakt.
Angus Young, de jongen uit Glasgow die gitaar wilde spelen
Angus McKinnon Young wordt op 31 maart 1955 geboren in Glasgow, Schotland, als een van acht kinderen. Het gezin Young verhuist begin jaren zestig naar Australië, zoals duizenden andere Britten die werden aangetrokken door de programma’s voor begeleide immigratie. Daar, in Sydney, groeit de jongen op met de opkomende rockmuziek en het voorbeeld van zijn oudere broer George, op dat moment al een erkend muzikant bij The Easybeats.
Als tiener werkt Angus verschillende baantjes, tot hij zijn eerste loon uitgeeft aan een tweedehands gitaar, een Gibson SG die hij rond 1970 koopt in een winkel bij hem in de buurt. Hij weet het nog niet, maar dit instrument zal meer dan vijftig jaar lang het verlengstuk van zijn eigen lichaam worden. Elke avond, na school op de Ashfield Boys High School, rent hij naar zijn kamer om urenlang te spelen, zonder zich zelfs maar om te kleden — een detail dat een paar jaar later alle betekenis zal krijgen.
In 1973 richt hij samen met zijn broer Malcolm AC/DC op in Sydney. De naam, die hun zus Margaret vond op de achterkant van een naaimachine, symboliseert nu al de elektrische energie die de hele band zal doordrenken. Het broerduo legt dan de basis voor een geluid dat op het eerste gezicht simpel lijkt, maar berust op een precieze alchemie tussen:
- Het massieve, blues-geïnspireerde ritme van Malcolm op ritmegitaar.
- De scherpe solo’s en de repetitieve riffs van Angus.
- Een formidabele ritmesectie, gemaakt voor zowel het stadion als de pub.
De Gibson SG, de gitaar die zijn handen nooit heeft verlaten
Het is onmogelijk om over Angus Young te praten zonder stil te staan bij zijn Gibson SG. In tegenstelling tot veel gitaristen van zijn generatie is hij nooit echt van instrument veranderd: sinds het begin van de jaren zeventig begeleidt deze double-cut met lichte body van mahonie hem, model na model. De dunne, bijna ‘snelle’ hals onder de vingers past perfect bij zijn spel vol staccato riffs en nerveuze bendings.
Gibson maakte de relatie uiteindelijk officieel door in 2000 een signature-model uit te brengen, geïnspireerd op zijn SG uit 1968: een extra dunne hals, een Angus Young Signature Humbucker-pickup bij de brug en een 57 Classic in de halspositie. In 2009 volgde een handmatig verouderde en door hemzelf gesigneerde Custom Shop-versie voor de meest fanatieke verzamelaars.
De SG (Solid Guitar) werd in 1961 door Gibson gelanceerd als vervanger van de Les Paul, die destijds als te zwaar en ouderwets werd beschouwd. Ironisch genoeg waren het juist het lichte gewicht en het speelcomfort staand die Angus Young overtuigden, waardoor hij zijn duckwalks kon doen zonder ooit een noot te missen.
Wie vandaag dat specifieke, bijtende geluid wil benaderen — een beetje nasaal in de middentonen en zeer aanwezig in de hoge tonen — kiest al snel voor de Gibson USA-gitaren, en meer specifiek voor een Gibson SG Standard, de directe erfgenaam van het model waarmee alles begon.
Het Marshall-geluid achter elke riff van AC/DC
Een gitaar alleen maakt geen geluid. Het gebrul van Angus Young is net zo goed te danken aan zijn Marshall-versterkerkoppen, tot het uiterste gedreven. Al vanaf de begindagen van AC/DC geeft de gitarist de voorkeur aan buizenversterkers die op de rand van natuurlijke vervorming staan afgesteld, in plaats van aan overmatig gebruik van overdrive-pedalen: de crunch komt uit pure kracht, niet uit een stapel effecten.
Deze filosofie van ‘weinig effecten, veel watt’ loopt als een rode draad door zijn hele carrière, van Bon Scott tot Brian Johnson. Het verklaart ook waarom het geluid van AC/DC binnen drie seconden herkenbaar blijft, zelfs op een slechte radio: geen chorus, geen opdringerige delay, gewoon een SG, een kabel en een muur van versterkers die ademt.
Om dit geluid thuis of tijdens repetities te benaderen, kun je beter kiezen voor een versterker die van nature kan vervormen dan voor een stapel pedalen. Een kijkje bij de Marshall-versterkers is ook vandaag nog een veilige keuze voor wie dat Britse rockgeluid zoekt.
Het schooluniform en de duckwalk, de cultstatus van zijn podiumoptreden
Als de gitaar voor het geluid zorgt, dan is het de enscenering die Angus Young tot een visuele icoon heeft gemaakt. Het idee voor het schooluniform komt van zijn zus Margaret: een knipoog naar het feit dat Angus, net van school toen de band werd opgericht, nog altijd op een scholier leek. Voor zijn allereerste optreden, in april 1974 in Victoria Park in Sydney, leent hij gewoon de schoolblazer van zijn neefje Sam. Het pak houdt één avond stand voordat het letterlijk aan flarden gaat op het podium — een vuurdoop die de energie van de daaropvolgende decennia al aankondigt.
Daar komt de beroemde duckwalk bij, die gehurkte loop die rechtstreeks is overgenomen van Chuck Berry, maar door hem tot fysieke uitputting wordt doorgevoerd. Angus Young heeft hem zo vaak herhaald dat het een volwaardig handelsmerk is geworden: een scheve stropdas, een doorweekt overhemd, een alle kanten op schuddend hoofd, en altijd die SG die nooit haar speelpositie verlaat, zelfs midden in een schijnbare stuiptrekking op het podium.
Wil je riffs spelen in de stijl van Angus Young zonder je vingers eraf te spelen? Begin met het trainen van je aanslaghand met stevige plectrums: het staccato picking van ‘Back in Black’ vraagt om een directe, bijna percussieve aanslag.
Highway to Hell, Back in Black: het stempel van Angus Young op de rockgeschiedenis
De discografie van AC/DC leest als een masterclass in doeltreffende riffs. Highway to Hell (1979), het laatste album met Bon Scott, brengt de band naar de wereldtop. Zijn plotselinge dood, enkele maanden later, had het einde van het avontuur kunnen betekenen. Juist dan onthult Angus Young een andere kant van zijn talent: die van doorgaan met componeren, gesteund door Malcolm, wat leidt tot Back in Black (1980) met de nieuwe zanger Brian Johnson. Het album wordt een van de best verkochte platen uit de rockgeschiedenis, gedragen door riffs die absolute standaarden van het genre zijn geworden — het soort melodie dat je al bij de eerste noot herkent, zelfs zonder fan te zijn.
Deze lange en consistente carrière verklaart de late maar verdiende erkenning van Angus Young door de critici. In 2003 wordt AC/DC opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, ingehuldigd door Steven Tyler van Aerosmith. In 2023 plaatst Rolling Stone hem op de 38e plek in zijn lijst van de grootste gitaristen aller tijden, samen met zijn broer Malcolm — een gezamenlijke erkenning die duidelijk maakt hoe onlosmakelijk hun duo was. Ongeacht de stijl of generatie — blues rock, hard rock of stadium rock — blijft het recept Young/Young hele generaties gitaristen beïnvloeden die nog steeds op zoek zijn naar dat heel specifieke geluid.
Puur technisch gezien is het opvallend hoe zuinig Angus Young met zijn middelen omgaat. Geen eindeloze exotische toonladders, geen virtuoos tappen: pentatonieken, precieze bendings, en vooral een gevoel voor timing en stilte dat elke riff laat ademen. Een les die veel beginnende gitaristen zich beter eigen kunnen maken voordat ze zich blindelings op te overladen solo’s storten.
Wie dit soort riffs thuis wil oefenen, kan er maar beter meteen goede spullen bij pakken: een snarenset voor elektrische gitaar met de juiste spanning helpt al enorm om die specifieke noothouding terug te vinden, zonder dat je te veel kracht op de hals hoeft te zetten.
Vijftig jaar na zijn debuut blijft Angus Young touren met AC/DC, nog steeds in schoolshort, nog steeds met een SG om zijn schouder. Weinig artiesten kunnen zich erop beroemen zo’n consistente identiteit te hebben behouden over een halve eeuw carrière, zonder ooit toe te geven aan voorbijgaande trends of afstand te doen van wat hun oorspronkelijke kracht vormde: eenvoud, tot in perfectie doorgevoerd.
Als Angus Young nog steeds zo fascineert, komt dat misschien omdat hij een eenvoudig idee belichaamt: je hebt geen overdadig materiaal of buitengewone techniek nodig om geschiedenis te schrijven in de rock. Een goede gitaar, een goede versterker, en vooral een duidelijk idee van wat je wilt spelen. Genoeg inspiratie voor iedereen die nog op zoek is naar zijn eigen geluid.
