- Dominic Howard is de drummer en medeoprichter van Muse, samen met Matthew Bellamy en Christopher Wolstenholme, afkomstig uit Teignmouth in Devon.
- Als linkshandige speelt hij op een omgekeerd kit dat zijn ritmische signatuur heeft gevormd, ergens tussen rockkracht en bijna elektronische precisie.
- Zijn materiaal evolueerde van de Tama Starclassic Maple naar de kits van de DW Collector’s Series, met een heel arsenaal aan Zildjian-bekkens.
- Zijn groove combineert organische slag en triggers van Roland, een hybride aanpak die een hele generatie drummers inspireert.
Achter de synthetische klanktapijten en de stratosferische solo’s van Muse schuilt een slag die het hele bouwwerk draagt. We hebben uren besteed aan het ontleden van zijn partijen, met de stokken in de hand, en één ding springt meteen in het oor: deze kerel speelt nooit voor de bühne. Hij dient het nummer en barst dan op het juiste moment los. Een terugblik op het parcours, de stijl en het materiaal van een van de meest discrete, en meest essentiële, pijlers van de hedendaagse rock.
Dominic Howard, van Teignmouth naar het wereldpodium
Geboren op 7 december 1977 in Stockport, groeit Dominic Howard op in Teignmouth, een klein kustplaatsje in Devon. De vonk slaat over op zijn elfde: een jazzband treedt op in zijn school en zijn fascinatie voor het drumstel laat hem nooit meer los. Niets theoretisch aan deze liefde op het eerste gezicht; het is de swing, de rauwe energie van een drummer in actie die hem grijpt.
Als tiener rijgt hij de geïmproviseerde bandjes aaneen: Carnage Mayhem, vervolgens Gothic Plague en daarna de Rocket Baby Dolls. Daar kruist hij het pad van ene Matthew Bellamy. In maart 1994 neemt het trio, aangevuld met bassist Christopher Wolstenholme, eindelijk de naam aan die alles zal veranderen: Muse. Drie provinciejongens, een garage en de ambitie om groter dan het leven zelf te klinken.
Dertig jaar later vult Muse de stadions en verzamelt het de prijzen. En in dat orkestrale kabaal blijft Dominic Howard de menselijke metronoom die voorkomt dat het schip kapseist. Op het podium is hij ook de grappenmaker van de band, degene die de sfeer ontspant tussen twee nummers met nochtans tot op de millimeter uitgewerkte structuren.
Dominic Howard is linkshandig en speelt op een volledig omgekeerd drumstel: de bassdrum bediend met de linkervoet, de toms in spiegelbeeld herschikt. Dit detail verandert alles in het lezen van zijn partijen; zijn tomfills “dalen” visueel de verkeerde kant op voor een rechtshandige die ze probeert na te spelen.
Een speelstijl: kracht in dienst van het nummer
Wat opvalt bij Dom Howard is zijn terughoudendheid. Waar andere stadiondrummers de nummers zouden verdrinken onder de fills, legt hij stevige grooves neer en laat hij de muziek ademen. Luister naar de intro van Hysteria: de baslijn steelt de show, maar het zijn zijn strakke hi-hat en zijn meedogenloze kick die het zenuwachtige tempo van het nummer bepalen.
Dan komt het moment waarop hij de teugels laat vieren. Op Stockholm Syndrome of Knights of Cydonia veranderen zijn syncopische breaks en zijn roffels op de lage toms het nummer in een stormloop. Dat vermogen om van minimalisme naar furie te schakelen, zonder ooit de draad kwijt te raken, is zijn echte handtekening.
Howard staat ook achter een hybride, bijna elektronische aanpak. Al jaren integreert hij Roland-triggers en een SPD-S-sampler in zijn akoestische set. Het resultaat: synthetische klanken die live worden afgevuurd, tot op de millimeter afgestemd op de sequenties van Muse. Het is die versmelting van organische slag en elektronica die de liveshow van de band even massief maakt als zijn albums. In 2022, voor Will of the People, haalde hij zelfs het dubbele pedaal weer tevoorschijn om het geheel nog dichter aan te zetten.
- Erkende invloeden: Dave Grohl voor de rockkracht, Buddy Rich voor de wetenschap van de plaatsing.
- Handelsmerk: uitgepuurde grooves die bij het refrein losbarsten in millimeterprecieze fills.
- Live-aanpak: een akoestische set uitgebreid met pads en triggers om de studiotexturen te reproduceren.
Om je de groove van Howard eigen te maken zonder noot voor noot te kopiëren, werk je eerst aan de regelmaat van je hi-hat op een laag tempo en voeg je daarna de openingen toe. Het zijn de nuances van de hi-hat, niet de fills, die de nummers van Muse dat zenuwachtige en zuivere karakter geven.
Het materiaal van Dominic Howard: DW, Tama en Zildjian-bekkens
Laten we het over de gear hebben, want daar begint de passie vaak. In de begindagen van Muse slaat Dominic Howard op een Tama Starclassic Maple, een esdoornkit die geroemd wordt om zijn warmte en korrel. Met het succes stapt hij over naar DW (Drum Workshop) en zijn hoogwaardige akoestische drumstellen, waarvan hij de afwerkingen soms zelf tekent.
Voor de tournee van The 2nd Law pronkte zijn DW-kit met een spectaculaire Custom Spiral Glitter-afwerking: een bassdrum 22″×20″, een snaredrum 14″×6,5″ uit de Collector’s Series, een tom 12″×10″ en een cascade van lage toms (15″, 16″ en 18″). Genoeg om een enorm spectrum te bestrijken, van de droge punch tot de holle laag. Als de snaredrum het hart van het geluid is, dan zijn deze toms de longen.
Wat de bekkens betreft, blijft Howard trouw aan Zildjian. In zijn set vinden we hi-hats K Custom Special Dry 14″, crashes A en K Custom in 18″ en 19″, een ride K Custom Medium 22″ en enkele FX-bekkens (China Trash, splashes) voor de agressievere kleuren. Dit palet verklaart de rijkdom aan texturen die je op het podium hoort, van het klappende crash tot de spuwende china.
Aan zijn voeten steunt hij op een DW9000, een van de referenties op het gebied van bassdrumpedalen, aangevuld met een bijpassend hi-hatpedaal. De rest, de bekkenstandaarden, de tomhouders, de racks, valt onder robuust hardware, gemaakt om stadiontournees zonder krimp te doorstaan. Niets overbodigs: betrouwbaar materiaal, gebouwd om lang mee te gaan.
Je hebt geen stadionkit nodig om dat geluid na te streven. Een esdoorndrumstel uit het instap- of middensegment, een goede snaredrum en twee of drie goedgekozen bekkens volstaan om de stijl te beginnen verkennen. Het belangrijkste is dat je een stabiele en goed gestemde set hebt voordat je de stukken gaat opstapelen.
Wat drummers kunnen leren van Dom Howard
De les van Howard valt in één zin samen te vatten: techniek is alleen iets waard als ze het nummer dient. Je kunt de snelste double kick van de buurt hebben, dat zal nooit een groove vervangen die de zaal in beweging brengt. Dom heeft zijn reputatie gebouwd op dat evenwicht, het razendsnelle heen-en-weer tussen soberheid en loslaten.
Nog een les: bevries je set nooit. Howard liet zijn materiaal meegroeien met de albums en integreerde de elektronica zonder de akoestiek te verloochenen. Voor een beginnende drummer betekent dat één simpel iets: begin met het essentiële en laat je kit dan groeien naargelang je muziek. Een bassdrum die knalt, een snaredrum die antwoordt, een regelmatige hi-hat: de rest komt vanzelf.
En dan is er nog de houding. Discreet in interviews, explosief achter de drums, herinnert Dominic Howard ons eraan dat een drummer niet in het middelpunt van de schijnwerpers hoeft te staan om onmisbaar te zijn. Hij houdt Muse al dertig jaar overeind. Misschien is dat uiteindelijk de echte definitie van een drumlegende.
Samengevat
Van Teignmouth naar de grootste podia ter wereld heeft Dominic Howard een voorbeeldig parcours uitgestippeld: dat van een drummer die het dienen van het nummer verkiest boven het vertoon. Zijn omgekeerde linkshandige slag, zijn huwelijk tussen akoestiek en triggers, zijn op het podium toegesneden materiaal van DW en Zildjian, alles draagt bij aan een onmiddellijk herkenbaar geluid. Als zijn parcours je zin geeft om achter een kit te kruipen, dan is het materiaal slechts één klik verwijderd. De groove daarentegen moet je verdienen. En maar goed ook.
