Betaal met iDEAL
Verantwoordelijke communicatie en ticketing bij La Maroquinerie, Léa Gutton komt niet uit een familie van platenzaken. Haar eerste herinneringen gaan terug naar een platenspeler die haar grootvader in een kelder had achtergelaten, naar middagen met Claude François met haar zus, en daarna naar de soundtracks van Marie-Antoinette en Into the Wild die ze eindeloos luisterde. De gitaar heeft ze een jaar vastgehouden op de middelbare school, niet langer.
Ze ontdekte de scene in het derde jaar, tijdens een stage bij de Rock School Barbey in Bordeaux. Daarna volgden het label Enlace Records in Lille, À Gauche de la Lune, waar ze leerde wat discipline is, en vervolgens het onafhankelijke label Délicieuse Musique, waar ze de eerste werknemer was. Een periode bij Krakatoa, een poppodium vlakbij Bordeaux, ging vooraf aan drie jaar bij Pedro Booking in Parijs, als directeur communicatie en ticketing. Ze kwam daar in aanraking met raptours en grote zalen, tot aan La Fève in de Adidas Arena.
Tegenwoordig draagt ze het imago van een zaal die bijna 280 shows per jaar organiseert, met februari-maanden waarin er 25 concerten op 28 dagen zijn. In deze aflevering van Tales vertelt Léa over een vak waarin ticketing steeds belangrijker wordt, over hoe je een plek vertelt die ook leeft door zijn bar en terras, over de kwetsbaarheid van ontdekkingsconcerten en de concentratie in de sector. Ze vertelt ook over dat concert van Deki Alem, zonder een telefoon in de lucht, en over de Deense zaal in Ebeltoft, gefinancierd door de inwoners, die haar doet dromen.
Léa Gutton - Verantwoordelijke communicatie en ticketing bij La Maroquinerie
Het interview Tales
Als je zo ver mogelijk teruggaat, wat zijn je eerste muzikale herinneringen?
Mijn eerste herinneringen zijn nogal verspreid. Achteraf zie ik dat alles met elkaar verbonden is. Mijn grootvader, die overleden is, had een platenspeler achtergelaten in de kelder van mijn grootmoeder. Met mijn zus brachten we uren door met luisteren, vooral naar Claude François.
Er zijn ook soundtracks die me erg geraakt hebben. De soundtrack van Marie-Antoinette van Sofia Coppola, bijvoorbeeld, die heb ik gekocht en eindeloos geluisterd. En Into the Wild van Eddie Vedder ook.
Was je familie muzikaal?
Mijn ouders luisterden wel naar albums, ja, maar niet meer dan dat. Ik herinner me Playing the Angel van Depeche Mode, of Manu Chao. Maar het was geen huis vol platen, en ook geen cultuur die dagelijks heel aanwezig was. Zelfs bij mijn grootouders was het geen onderwerp.
Hoe is jouw loopbaan opgebouwd, van die herinneringen tot nu?
Mijn eerste stage in het derde jaar heb ik gedaan bij de Rock School Barbey, een beetje per toeval. Het was mijn eerste ervaring in deze scene, en voor een middelbare scholier was het super spannend om achter de schermen te kijken. Ik denk dat ik toen veel fantaseerde over deze wereld.
Daarna heb ik stage gelopen dankzij Joffrey Mirou, die het label Enlace Records in Lille had. Dat was vrij, leuk, zonder te veel beperkingen. Mijn eerste echte leerzame ervaring was bij À Gauche de la Lune, met Perrine Chevalon als mentor. Daar leerde ik discipline en goed werk leveren.
Daarna ben ik bij Délicieuse Musique gekomen voor mijn afstudeerstage. Omdat het een onafhankelijk label is, moet je heel veelzijdig zijn. Ik had het geluk de eerste werknemer te zijn, wat me de kans gaf veel dingen te doen: uitgave, beheer, distributie.
Vervolgens was er Krakatoa, waar ik een intens jaar heb gehad op menselijk vlak. Ik vond er echt een familie, met een sterke focus op het publiek. Daarna ben ik bij Pedro Booking in Parijs gaan werken, wat een echte springplank was en een enorm leerzame ervaring.
Je bent geografisch veel verhuisd.
Ja, een beetje. Bordeaux, Lille, Parijs... Ik heb ook een periode in Boedapest gehad dankzij Délicieuse Musique, in telewerk. Dat hoort ook bij het traject.
Wanneer besefte je dat muziek meer dan een passie zou worden?
Ik denk dat dat echt bevestigd werd bij Délicieuse Musique. Ik voelde me natuurlijk op mijn plek, omringd door mensen met wie ik dezelfde waarden en muzikale smaak deelde.
Bij À Gauche de la Lune was het wat moeilijker, omdat het mijn eerste echte ervaring was. Je komt minder voorbereid binnen, het zijn vaak kleine teams met een grote werklast. Het is een eerste test om te zien of je het aankunt of niet.
Heb je zelf muziek gemaakt?
Ik heb een jaar gitaar gespeeld in de vierde klas, en ben vrij snel gestopt.
In de muziek zijn privéleven en werk vaak nauw verbonden. Wat vind jij daarvan?
In deze wereld word je snel vrienden met de mensen met wie je werkt. Dat kan heel positief zijn, maar ook een beetje gevaarlijk, omdat de grens tussen werk en privé verdwijnt.
Ik had het geluk dat het goed ging en dat het een echte steun was. Maar ik denk dat het belangrijk is ook relaties buiten deze wereld te houden, om niet in een permanent eigen kringetje te blijven.
Wat was jouw rol bij Pedro Booking?
Ik was directeur communicatie en ticketing gedurende drie jaar. Mijn werk bestond uit het bepalen van communicatiestrategieën voor de tournees en data die wij produceerden, maar ook uit het verdedigen van het imago van de organisatie.
Had je direct contact met de artiesten?
Ja, soms rechtstreeks met hen, maar heel vaak met hun managers, afhankelijk van hun begeleidingsniveau.
Wat zijn je taken tegenwoordig bij La Maroquinerie?
Ik ben verantwoordelijk voor communicatie en ticketing. De ticketing neemt een steeds belangrijkere plaats in: verkoopstarten, voorraadbeheer, quota beheren. Ik begeleid ook de producenten, vooral degenen die niet altijd even handig zijn met verkooptools.
De specifieke eigenschap van La Maroquinerie is dat er veel verhuur is: de producenten zijn vrij zelfstandig. Mijn rol is dus ook om hen te ondersteunen bij communicatie wanneer de opkomst tegenvalt, en het imago van de zaal te verdedigen binnen het ecosysteem.
La Maroquinerie is een iconische zaal. Hoe werk je aan dat erfgoed?
Dat is vooral het werk van de programmeur, Xavier Decleire. Van mijn kant zorg ik ervoor dat dat imago blijft bestaan via communicatie, vooral op sociale media en visueel gebied.
Dat is een grote klus. De huisstijl, bijvoorbeeld, verdient het om herzien te worden zodat die beter aansluit bij de geest van de plek. Er moet ook werk worden verricht aan de affichage, zonder de hele stad vol te plakken, maar wel zichtbaarder te zijn.
Wat vertel je tegenwoordig als je communiceert voor een zaal?
Je vertelt over de sfeer en de mensen die de plek tot leven brengen. La Maroquinerie is niet zomaar een concertzaal. Er is de bar-restaurant, het terras, de mensen die eerder komen, die blijven hangen, die napraten over het concert.
Er is niet die gehaaste sfeer. Het is een ontmoetingsplek, gedragen door een team dat erg betrokken is bij de ontvangst. Het zijn al die mensen die de plek een ziel geven.
Hoe kijk je naar de bezoekersaantallen van zalen tegenwoordig?
Het is vrij bijzonder. Sommige artiesten vullen zalen in enkele seconden dankzij hun community. Maar het ontdekken is lastiger geworden. Mensen weten steeds preciezer wat ze willen zien.
Bij La Maroquinerie zijn er altijd vaste bezoekers, maar veel publiek komt vooral voor een specifieke artiest. Bij meer ontdekkingsgerichte formats, zoals het festival van de Nuits de l'Alligator, zien we een daling in bezoekers, vooral bij jonger publiek.
Zien we minder bands en meer soloartiesten?
Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Bij La Maroquinerie zie ik geen verdwijning van bands. Wel heeft rap de laatste jaren een enorme plek ingenomen, en dat is een wereld waar solo-projecten vaker voorkomen, ook al ontwikkelen sommigen daarna echt goed opgebouwde liveshows.
Wat is er het meest veranderd in de manier waarop artiesten worden ontdekt?
De tools zijn enorm geëvolueerd, vooral met sociale media en TikTok. Toen ik in deze wereld kwam, bestond TikTok nog niet. Ik voelde echt een generatiekloof toen ik met jongere mensen werkte, vooral bij Pedro Booking.
Dat was erg verrijkend, want ze brachten nieuwe ideeën en echte complementariteit. Maar TikTok werkt niet voor elk profiel. In rap is het erg effectief. In rock- of popesthetiek heb je een zeer sterke identiteit nodig, anders volg je alleen trends zonder een echte community op te bouwen.
Hoe zie je de evolutie van de Parijse nacht en de actuele muziek?
De bezoekersaantallen blijven goed, afhankelijk van de stijl. Maar ontdekkingsconcerten zijn moeilijker te vullen. We zien ook een daling van subsidies in SMAC's en een concentratie van de sector, met groepen als Live Nation of AEG die veel ruimte innemen.
Dat maakt het overleven lastiger voor onafhankelijke producenten.
Word je moe van het vele concertbezoek?
Ik zou niet zeggen dat je het zat wordt, maar je wordt kritischer. De magie is zeldzamer, maar als die er is, is die des te krachtiger. Je beseft hoeveel werk er achter een concert zit: de scenografie, het geluid, het licht.
Een live-moment dat je recent heeft geraakt?
Deki Alem bij La Maroquinerie, in december. Wat me trof, was een publiek dat danste, pogode, zonder telefoons omhoog. Gewoon pure energie en een echte uitwisseling tussen artiesten en zaal. Dat deed me enorm goed.
De mensen dansten, pogoden, keken echt naar de artiesten. Er was pure energie, een sterke uitwisseling tussen podium en zaal. Dat deed me enorm goed.
Ik ben niet tegen het bewaren van herinneringen, en ik begrijp dat het tegenwoordig bij de gewoonten hoort, maar ik vind het belangrijk om ook die momenten te bewaren waarop je accepteert om niets op te nemen, gewoon er te zijn, helemaal aanwezig. Vaak is het dan dat de magie echt gebeurt.
Als je directeur communicatie kon worden van welke zaal dan ook ter wereld?
Ebeltoft in Denemarken, bij de Maltfabriken. De inwoners hebben de plek gefinancierd via een enorme crowdfunding, er zijn artist-in-residence programma's aan zee, concerten, een participatieve brouwerij. Het is een levend ecosysteem, gedragen door zeer sterke waarden.
En een artiest met wie je op tour zou gaan?
Sad Night Dynamite. Hun wereld is heel verzorgd, heel consistent. Ik denk dat het erg leuk moet zijn om met hen op tour te werken.
