Radiohead maakt een grootse comeback in Madrid: een immersieve scenografie gekoppeld aan een tijdloze setlist

Wanneer Radiohead terugkeert, is dat altijd een gebeurtenis. Op 4 november 2025 opende de Britse band zijn Europese tour 2025 in de Movistar Arena in Madrid, hun eerste volledige concert in zeven jaar.
Het decor was de legende waardig: een cirkelvormig centraal podium, omringd door een panoramische LED-muur die het publiek in 360° omhulde. De vijf leden – Thom Yorke, Jonny Greenwood, Ed O’Brien, Colin Greenwood en Philip Selway – stonden in het hart van de arena, wat zorgde voor een zeldzame, bijna rituele nabijheid.

Voir cette publication sur Instagram

Une publication partagée par Matt Everitt (@everittmatt)

Deze scenografie, tegelijk technologisch en organisch, veranderde de zaal in een lichtgevende cocon, een immersieve ervaring waarin muziek en licht elkaar beantwoordden.

Een setlist bedacht als een tijdreis

Zeldzame nummers en herontdekte klassiekers

De setlist van de eerste avond in Madrid verraste iedereen. De band wisselde iconische tracks af met zeldzaam gespeelde parels en bood zo een complete doortocht door hun repertoire.

Fans werden onder meer getrakteerd op “Sit Down. Stand Up.”, voor het eerst gespeeld sinds 2004 — een onverwachte terugkeer naar het experimentele universum van Hail to the Thief. Het daaropvolgende applaus bevestigde hoezeer het publiek naar dit soort momenten had uitgekeken.

Andere, meer vertrouwde nummers deden de zaal daveren: “Subterranean Homesick Alien” van OK Computer en “How to Disappear Completely” van Kid A klonken als pure emotionele ankerpunten. De band wist nostalgie en verrassing perfect te balanceren — een dosering waarin ze uitblinken.

Een avond vol contrasten

De volledige setlist, bestaande uit een twintigtal nummers, mengde generatiehymnes als “Paranoid Android”, “Karma Police” en “Fake Plastic Trees” met abstractere stukken als “You and Whose Army?” en “There There”.
Elk nummer vloeide naadloos in het volgende over, zonder voelbare breuk, alsof het hele concert als één enkel werk was geconcipieerd.

De keuze om te openen met “Let Down” — een song die vaak ontbrak op eerdere tours — dompelde het publiek meteen onder in een gewichtloze sfeer.

Een enscenering die het concert herdefinieert

Radiohead heeft altijd veel belang gehecht aan de scenografie, en deze tour vormt daarop geen uitzondering.
Het centrale podium liet het publiek elke muzikant vanuit alle hoeken observeren; de LED-muur projecteerde bewegende motieven, abstracte landschappen en visuele vervormingen, alsof de muziek zelf de beelden voortbracht.

De lichten wisselden met de crescendi mee: diep rood bij “2 + 2 = 5”, etherisch blauw bij “How to Disappear Completely”, fluorescerend groen tijdens “Idioteque”.
De ervaring werd bijna synesthetisch — het geluid zien, het licht horen.

Een band in staat van genade

Een precieze, doorleefde vertolking

Ondanks de jaren stilte speelde Radiohead met ongeschonden samenhang. Thom Yorke, met geconcentreerde blik en zwevende stem, leek volledig door zijn teksten bezeten. Jonny Greenwood, gewapend met gitaren, modulaire synths en Ondes Martenot, schilderde klanktexturen met cinematografische intensiteit.
Ed O’Brien zorgde voor de vocale harmonieën en atmosferische lagen.
Alles gedragen door de strakke bas van Colin Greenwood en de elegante maar meedogenloze slag van Philip Selway.

Een collectieve ontlading

Wanneer de eerste akkoorden van “Karma Police” klinken, zingt de hele zaal mee. Het refrein, gedragen door 20.000 stemmen, zet de tijd stil. Daarna sluit “How to Disappear Completely” de avond af: een bijna liturgisch moment.
Toeschouwers, sommigen met tranen, weten dat ze getuige waren van een comeback op mythisch niveau.

Wat deze tour vertelt

Een wedergeboorte zonder nieuw album

Een van de meest fascinerende aspecten van deze terugkeer is het ontbreken van een nieuw album. Het laatste album van Radiohead, A Moon Shaped Pool, stamt uit 2016, maar de band koos ervoor terug te keren zonder nieuwe release om te verdedigen.
Die vrijheid stelt hen in staat hun repertoire onbelemmerd te herbezoeken en vergeten of zelden gespeelde nummers nieuw leven in te blazen.

Een format dat naar de toekomst kijkt

De Europese tour 2025 probeert het verleden niet te reproduceren. Elk concert krijgt een variabele setlist, een idee waar Colin Greenwood op zinspeelde: zo’n 70 nummers liggen klaar om gespeeld te worden, en elke avond krijgt zijn eigen kleur.
Die flexibiliteit creëert een unieke, onherhaalbare ervaring en herinnert eraan dat de band diepgeworteld blijft in experiment.

Radiohead, altijd eigenzinnig

In een tijd waarin poptours vaak leunen op overdaad en spektakel, blijft Radiohead een meer artistieke visie op de live-ervaring verdedigen.
Hun universum rust niet op nostalgie, maar op het zoeken naar nieuwe invalshoeken, nieuwe manieren om hun liedjes te belichamen.

Het concert in Madrid bewijst het: een dialoog tussen verleden en heden, technologie en mens, precisie en rauwe emotie.

En na Madrid?

Het Madrileense concert was slechts het eerste in een lange reeks: Bologna, Londen, Kopenhagen, Berlijn en andere grote steden verwelkomen het vervolg van de tour.
Critici spreken nu al van “een van de meest elegante en beheerste comebacks in de geschiedenis van de alternatieve rock”.
Zelfs zonder (voorlopig) nieuw album bewijst deze terugkeer dat Radiohead essentieel blijft en in staat is te verrassen zonder zichzelf te herhalen.

Conclusie

Meer dan een gewoon concert voelt de terugkeer van Radiohead in Madrid als een intentieverklaring: de kunst van de liveshow kan nog steeds een ruimte zijn voor pure emotie, visuele innovatie en verbondenheid.
Fans komen ontroerd naar buiten, critici zijn overtuigd, en de muziekwereld herinnert zich dat een concert nog steeds een historisch moment kan zijn.
Die avond speelde Radiohead niet alleen. Ze herinnerden ons eraan wat het betekent om een levende band te zijn.