Billaudot Sonate Opus 19

Samenvatting van deze sonate

De Sonate voor viool en piano van Borys Lyatoshynsky behoort tot de eerste creatieve periode van de componist. Ze getuigt al van een uitgesproken muzikale persoonlijkheid, gericht op een moderne, futuristische en bijzonder geconcentreerde esthetiek. Elke gedachte lijkt tot de essentie teruggebracht, in een schrijfwijze waarin de densiteit van het muzikale betoog de expressieve impact van het werk versterkt.

Viool en piano gaan hierin een waarachtig dramatisch gesprek aan. De twee instrumenten vervullen geenszins slechts een begeleidende rol, maar dragen volwaardig bij aan de ontwikkeling van de muzikale taal, met spanningen, opwellingen en meer verstilde passages. Deze sonate vraagt om een aandachtige wisselwerking tussen de musici, zodat de rijkdom van haar contrasten en de samenhang van haar structuur volledig tot hun recht komen.

De expressionistische episodes geven de partituur een aangrijpende intensiteit, terwijl sommige meer mysterieuze bladzijden een bijna maanachtige sfeer oproepen. Deze afwisseling van energie en poëtische onrust maakt het werk tot een opvallende keuze voor een kamermuziekrecital, in het bijzonder binnen een programma gewijd aan vernieuwende compositietechnieken van de 20e eeuw.

Na de première en enkele concertuitvoeringen raakte deze sonate bijna veertig jaar lang in de vergetelheid, tegen de achtergrond van de esthetische dogma's die door de Sovjet-Unie werden opgelegd. Dankzij de herontdekking ervan kan men vandaag de eigenheid van deze partituur beter naar waarde schatten: veeleisend, expressief en diep persoonlijk.

Technische specificaties

Muziekgenre

Klassiek

Publicatie

Partituren

Componist	Borys Lyatoshynsky	Genre	klassieke partituur, kamermuziek
Bezetting	viool en piano