Je weet het waarschijnlijk al, de gitaarwinkel van Woodbrass is dé plek om deze droomgitaren, de Custom Shop Fender, aan te raken. Het zijn instrumenten die met de hoogste zorg zijn gemaakt, met zorgvuldig geselecteerd hout, uitzonderlijke elektronica en absoluut verbluffende afwerkingen, waaronder het “relic”-proces dat jaren van slijtage nabootst.
De “Tribute“-serie neemt een bijzondere plaats in binnen het Custom Shop-assortiment omdat het exacte replica’s zijn van legendarische gitaren. Wanneer we zeggen “exact”, dan bedoelen we ook echt exact, tot aan de kleinste kras en de subtiele sunburst-kleur die niemand zal opmerken maar toch aanwezig moet zijn. Onder de legendarische gitaren die deze behandeling kregen, zijn de Esquire van Jeff Beck, de Strat van Yngwie Malmsteen, die van Stevie Ray Vaughan, de Telecaster van Andy Summers en de Blackie Strat van Eric Clapton. De nieuwste telg is de zus van Blackie, Brownie.
Een beetje geschiedenis
Brownie is de eerste Stratocaster die Eric Clapton in 1967 kocht. Het is een sunburst-model uit 1956, en hij gebruikte hem aan het begin van zijn solocarrière (je ziet hem op de hoes van zijn eerste album), maar vooral ook op het album van Derek And The Dominos, Layla. Hij is niet langer eigendom van Clapton, want hij werd in 1999 geveild voor de bescheiden som van 497.500 dollar, bijna een half miljoen dus. In vergelijking daarmee lijken de 14.999 euro die je moet betalen voor de Custom Shop replica een peulenschil. Na er vaak langs te zijn gelopen, besloot ik hem uit te proberen en deel ik hier mijn indrukken…
Kom hierheen…
Vanaf het moment dat je hem vastpakt, gebeurt er iets magisch. Brownie is heel licht en vooral voelt hij echt als een oude gitaar die je in een high-end studio oppakt, zo’n schoonheid die lijkt te vertellen over zijn geschiedenis… Verschillende details vallen meteen op: de flink afgesleten achterkant met vijf veren om de vibrato bij de body af te stellen (zie foto hierboven) en de sigarettenbrandplek aan de zijkant van de kop. Het vakmanschap van de vervalser is absoluut verbluffend. Aan de andere kant van de kop staat de handtekening van Todd Krause, de hoofd-luthier die verantwoordelijk was voor het Brownie-project en die het origineel tot in detail heeft bestudeerd.
De grip van de hals is fantastisch: de kunstmatige slijtage geeft echt het gevoel dat je jaren op deze gitaar hebt gespeeld, en het profiel ligt prettig in de hand zonder te dun of te log te zijn. Alles ademt perfectie, en zodra je een paar akkoorden open aanslaat, merk je meteen de kwaliteit van het uitzonderlijke vakmanschap. Het hout resoneert als bij een oude gitaar, de balans tussen de snaren is uitstekend en het is moeilijk voor te stellen dat dit verloren gaat zodra hij wordt aangesloten…
Brownie in een versterker
“Nou, dat viel inderdaad niet tegen… De Brownie is simpelweg de beste Strat die ik tot nu toe heb gespeeld, ik vind hem zelfs beter dan verschillende L-series die ik in handen heb gehad, misschien heb ik niet de echt goede gespeeld, maar Brownie heeft iets extra’s… Aangesloten op een Fender 65 Princeton Reverb klinkt het heldere geluid scherp, helder, agressief indien nodig op de brug-pickup (countryliefhebbers zullen dit waarderen) en nodigt meteen uit om een riff te schrijven zoals in Wonderful Tonight. Op een Marshall JTM-1 prikkelt het direct de oren als Hendrix, vooral op de hals-pickup. Dan herinner je je het geweldige “grote rock”-potentieel van de Strat in het algemeen, en van deze in het bijzonder. Tot slot speel je een beetje “zoals Clapton” met zijn signature versterker bij Fender, de Tremolux, die eigenlijk een replica is van de Deluxe uit de Tweed-periode. De crunch die hieruit voortkomt is precies het geluid van Clapton op Layla, die ultra muzikale compressie, die volle en tegelijk nerveuze klank met een fantastische respons op de aanslag.”
Van mij, van mij!
Het moment komt om Brownie weer op zijn standaard te zetten, een beetje duizelig, terwijl je beseft dat je zojuist een echt uitzonderlijk instrument hebt getest. De prijs is inderdaad uitzonderlijk, maar lijkt niet zo absurd als je hem vergelijkt met een Strat uit die tijd die niet per se beter zal zijn (want destijds bestond het luxe productieproces door meester-luthiers zoals Krause nog niet). Bovendien betekent de zeer beperkte productie dat hij zijn waarde niet zal verliezen, en het is zelfs heel goed mogelijk dat zijn waarde over een paar jaar zal stijgen. Ondertussen, als je op zoek bent naar de , dan vind je hier iets dat er gevaarlijk dicht bij in de buurt komt…
