De rol van de producer is niet eenvoudig te begrijpen voor wie nog nooit in een opnamestudio heeft gewerkt. Het wordt nog ingewikkelder door het feit dat er evenveel methodes bestaan als er producers zijn. Soms beperkt zijn rol zich tot het begeleiden van de muzikanten zodat ze het beste uit zichzelf halen, terwijl hij in andere gevallen een volledig album bedenkt, nummers componeert en zelfs bepaalde instrumenten bespeelt. Kortom, de handtekening van een goede producer is zijn vermogen om de artiest met wie hij werkt tot het uiterste te drijven, ongeacht de methode. Om de diversiteit van dit vak te illustreren, stellen wij je onze selectie voor van de 10 grootste producers in de rockmuziek. Vandaar ook de afwezigheid van zwaargewichten als Quincy Jones, Nile Rodgers of Dr. Dre. In het land van de scheurende gitaren valt er immers al meer dan genoeg te ontdekken.
Daniel Lanois
De Canadese producer is de rock-tegenhanger van Brian Eno: een geniaal maker van klanklandschappen met een zodanige diepte dat je erin zou kunnen verdrinken. Hij werkte trouwens samen met Eno aan de U2-klassieker The Unforgettable Fire, maar is ook verantwoordelijk voor Us van Peter Gabriel, Wrecking Ball van Emmylou Harris en vooral Oh Mercy, het donkere en krachtige album dat Bob Dylan een comeback bezorgde. Lanois is zelf ook zanger en gitarist, en wanneer hij tijd heeft neemt hij zijn Les Paul Gold Top mee op tournee met Black Dub.
Album om zeker te beluisteren: Bob Dylan – Oh Mercy
Nigel Godrich
Godrich is voor Radiohead wat George Martin was voor de Beatles: een extra groepslid dat hen hielp de grenzen van hun muzikale experimenten te verleggen en zo de toekomst van de rock mee uit te tekenen. Zijn recepten vol kleine, vervormde en gemanipuleerde geluidjes zijn sindsdien veelvuldig gekopieerd, en artiesten zo uiteenlopend als Paul McCartney of Charlotte Gainsbourg vertrouwden hem hun werk toe. Ook hij speelt gitaar, op een Telecaster net als Jonny Greenwood van Radiohead. Toeval? Waarschijnlijk niet…
Album om zeker te beluisteren: Radiohead – OK Computer
T Bone Burnett
T Bone Burnett is de koning van de moerassen. Met drie noten op zijn Kay, verdrinkt in de tremolo, weet hij meteen de vochtige sfeer van Louisiana op te roepen. Wanneer hij een artiest produceert, dompelt hij die volledig onder in zijn universum en laat hij hem werken zoals vroeger: samen met alle muzikanten in één ruimte om de juiste sfeer neer te zetten. Zijn werk als archivaris en sonisch detective op de soundtracks van O Brother, Cold Mountain en Walk The Line maakte hem tot een onschatbare partner voor veeleisende regisseurs. Naast producties voor Elton John, Elvis Costello en Roy Orbison, is T Bone ook een begenadigd gitarist en soloartiest.
Album om zeker te beluisteren: Alison Krauss & Robert Plant – Raising Sand
Butch Vig
Als Vig in 1991 met werken gestopt was, zou hij toch een legende zijn, want zijn productie van Nevermind van Nirvana zette op zichzelf al de norm voor alle albums van het decennium. Hij vond de perfecte balans tussen rauwheid en verfijning: een gepolijste sound die toch naar punk ruikt. Hij stond ook achter Siamese Dreams van Smashing Pumpkins, Dirty van Sonic Youth en Wasting Light van Foo Fighters. Voor zijn plezier is hij drummer én producer van Garbage, de band die meer dan 17 miljoen platen verkocht heeft.
Album om zeker te beluisteren: Nirvana – Nevermind
Joe Meek
De carrière van Joe Meek was van korte duur: hij begon midden jaren ’50 en zijn leven eindigde tragisch in 1967. In die tijd slaagde de Brit er echter in de rol van producer volledig te herdefiniëren: van eenvoudig geluidstechnicus naar volwaardig lid van de bands die hij opnam. Denk aan The Tornados, waarvan Telstar een schitterend voorbeeld is van wat er in 1962 in een Londense studio mogelijk was. Meek maakte van de studio zelf een instrument, en elke producer na hem is iets verschuldigd aan zijn pionierswerk.
Album om zeker te beluisteren: The Tornados – Telstar
Ken Scott
Een betere leerschool dan Ken Scott kun je moeilijk vinden: hij liep stage bij George Martin tijdens de legendarische albums van de Beatles, waaronder Revolver. Daarna werkte hij samen met Bowie aan diens twee mooiste platen (Hunky Dory en Ziggy Stardust), en met Elton John tijdens de succesvolste periode van diens carrière. Maar Scott beperkte zich niet tot de beste pop, hij stond ook mee aan de wieg van jazz fusion (Mahavishnu Orchestra, Billy Cobham) en gaf Supertramp hun best geproduceerde plaat Crime Of The Century.
Album om zeker te beluisteren: David Bowie – Ziggy Stardust
Geoff Emerick
Emerick begon als assistent bij de Beatles. Toen de band uit Liverpool de grenzen van hun popmuziek begon te verleggen, werd hij hun vaste geluidstechnicus. Hij begeleidde de vier jongens door hun meest wilde experimenten, zoals het briljante idee om de stem van John Lennon via een Leslie-rotatiespeaker te laten lopen, voor het betoverende geluid van Tomorrow Never Knows. Later deed Paul McCartney opnieuw een beroep op hem voor zijn solocarrière, en Emerick werkte ook met Elvis Costello, Cheap Trick en Kate Bush.
Album om zeker te beluisteren: The Beatles – Revolver
Rick Rubin
Rick Rubin is ongetwijfeld de belangrijkste producer van de laatste dertig jaar. Zijn uitzonderlijke kracht? Hij geeft niet altijd zijn eigen sound mee aan de artiesten waarmee hij werkt (in tegenstelling tot T Bone Burnett bijvoorbeeld), maar weet hen bijna altijd naar hun beste album te leiden. Of het nu gaat om Slayer (Reign In Blood), de Beastie Boys (Licensed to Ill), System Of A Down (Toxicity), Tom Petty (Wildflowers), Kanye West (Yeezus) of Johnny Cash (American Recordings), allemaal hebben ze geprofiteerd van hun samenwerking met de wijze man met de lange baard. Als we zijn geheim toch eens kenden…
Album om zeker te beluisteren: The Red Hot Chili Peppers – Blood Sugar Sex Magik
George Martin
Sir George Martin werd niet voor niets “de vijfde Beatle” genoemd. Hij was degene die de Beatles auditie liet doen voor Parlophone, hij dirigeerde de opnames van hun grootste albums – van Please Please Me tot Abbey Road – en schreef de strijkarrangementen voor Eleanor Rigby en speelde zelf piano op In My Life. Zonder hem waren de Fab Four waarschijnlijk een onopvallend rockabilly-bandje gebleven. Hij transformeerde hun arrangementen en maakte van hun pop de norm waarmee alle anderen eeuwenlang vergeleken zouden worden. Niet slecht voor een geluidstechnicus die zijn carrière begon met komische sketches…
Album om zeker te beluisteren: The Beatles – Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band
Phil Spector
25 hits in de top 40 tussen 1960 en 1965, waarvan hij er vele mee schreef… Moeilijk om dat te evenaren, en dat was nog maar het begin! Spector produceerde historische albums met Ike & Tina Turner, The Beatles, Harry Nilsson, The Ramones en ook met twee Beatles solo (Lennon en Harrison). Steeds weer paste hij zijn beroemde Wall of Sound-techniek toe: zoveel mogelijk muzikanten tegelijk laten spelen, met twee drummers en een tiental gitaristen, om een enorme, omhullende en ronddraaiende klankmuur te creëren. Talloze producers hebben dit erfgoed schaamteloos geplunderd.
Album om zeker te beluisteren: The Ronettes – Be My Baby
