MPC-verhaal

Al meer dan 30 jaar maken de MPC’s deel uit van het creatieve vocabulaire als een volwaardig instrument, dat spel mogelijk maakt en een hele reeks technieken heeft voortgebracht, van sampling tot finger drumming.
Een terugblik op deze rijke geschiedenis…

De beginjaren

Halverwege de jaren 80 dringt de sampler echt door in de wereld van de home-studio met de komst van de MIDI-modules uit de S-serie bij Akai (S612, S700, S900, S950, S1000). Om dit groeiende gamma van rack-samplers aan te vullen, doet de Japanse fabrikant een beroep op Roger Linn voor zijn project van een ritmegerichte sampler. Deze specialist in drumcomputers had immers naam gemaakt met zijn bedrijf Linn Electronics, vooral dankzij de beroemde drumcomputer die zijn naam draagt, de Linn 9000.

Roger Linn ontwierp de eerste MIDI Production Center (MPC60 en MPC3000), later omgedoopt tot Music Production Center, samen met David Cockerell (medeoprichter van EMS) voor het hardwaregedeelte. De MPC60 verscheen in december 1988 voor een redelijke prijs van 5.000 dollar.
Deze eerste versie bevatte al de elementen die het succes van de toekomstige reeks zouden verzekeren, waaronder voor het eerst een matrix van 16 aanslaggevoelige pads om samples te triggeren, met een maximale lengte van 13 seconden in 12 bit / 40 kHz. Ook aanwezig waren een 3,5 inch diskettestation om samples te laden en op te slaan, en een LCD-scherm.
De interne sequencer met 60.000 MIDI-events was bijzonder uitgebreid, met 99 sporen per sequence, 99 patterns en 99 sequences die konden worden aangemaakt, bewerkt en opgeslagen. De machine bood bovendien externe controles voor live en studio, waaronder een lineaire slider om bijvoorbeeld geleidelijk van gesloten naar open hi-hat over te gaan.
De meeste artiesten die de MPC gebruikten, maakten hun patterns in real time en voegden spontaan drumdelen toe aan een drumloop, zodat het groove volgde wat zij voelden.

Onder de meest gerespecteerde beatmakers werkte ook J Dilla met de eerste MPC60, alvorens over te stappen op de MPC3000.

De doorbraak

In 1991 verschijnt de MPC60 MKII, bijna identiek maar met een kunststof behuizing en een hoofdtelefoonaansluiting aan de voorkant.

In 1994 komt de MPC3000 met stereo sampling in 16 bit / 44,1 kHz, 22 seconden geheugen uitbreidbaar tot 44 seconden, extra geheugen via SCSI en 32-stemmige polyfonie. Eind jaren 90 stopt de samenwerking met Roger Linn en verschijnen de MPC2000 (1997) en MPC2000 XL (1999), die het concept naar zijn hoogtepunt brengen. De MPC2000 heeft een 64-sporen sequencer, 2 MB geheugen uitbreidbaar tot 32 MB en ondersteunt mono/stereo sampling in 16 bit / 44,1 kHz. De MPC2000XL, met acht afzonderlijke uitgangen en een verdubbeling van het aantal samples tot 256, voegt vier extra padbanken en interne effecten toe. Dit model werd al snel populair bij hiphoplegendes als Kanye West, MF DOOM en Pete Rock, maar ook bij beatmakers als Marco Polo en RJD2.

De MPC4000 bracht in 2002 opnieuw een high-end model, waarin kenmerken van de MPC60, 3000 en 2000XL werden gecombineerd. De machine werkte in 24 bit / 96 kHz, beschikte over 512 MB RAM en werd in 2008 opgevolgd door de MPC5000, die een synthesizer, een arpeggiator en een 8-sporen DtD (Direct to Disk) recorder bevatte.

In 2004 betekende de MPC1000 het einde van de MPC2000-lijn. Dit model kreeg een USB-aansluiting, zes afzonderlijke uitgangen en compact flash-geheugen tot 128 MB. In 2006 volgde de draagbare MPC500, die op batterijen kon werken, terwijl de MPC2500 uit 2007 de functies van de MPC1000 in een high-end versie bracht.

In het computertijdperk

Met de onstuitbare ontwikkeling van DAW’s werden standalone hardwaremachines geleidelijk verdrongen door softwareoplossingen en controllers, die beter aansloten bij de wereld van de computergebaseerde muziekproductie. Na vijf jaar stilte bracht de MPC Renaissance in 2012 een grote omwenteling: een hardware met verlichte pads gecombineerd met een speciale MPC-software voor macOS X / Windows, die samen een standalone-machine evenaren. De hardware lijkt qua bediening op de MPC3000, terwijl het scherm doet denken aan de MPC1000 / 2500. De software, bruikbaar als plug-in VST, AU of RTAS (AAX), kan ook met een externe DAW werken. Dit concept werd gevolgd door de eerste MPC Studio, een aluminium controller met groot scherm in compact formaat, bedoeld voor gebruik met een laptop. Dit model kreeg in 2016 een update met de MPC Studio Black en is onlangs opnieuw herzien met de MPC Studio 2 MKII, samen met de Akai MPC 2-software, die ook als plug-in werkt en zowel instapmodel als nieuwste telg van de huidige MPC-serie vormt.

Daarna volgden meerdere apps, waaronder de iMPC iOS voor iPad, samen met de MPC Fly-controller in 2012, en later een versie voor iPhone en iPod in 2013. Datzelfde jaar verscheen ook de MPC Element, een USB-controller met deksel en 14 mm dikke, multicolor pads.

2015 bracht de MPC Touch, een padcontroller met een 7-inch multitouch scherm om de MPC-software te bedienen.

In 2017, tijdens de Namm-show, keerde Akai terug naar (gedeeltelijk) standalone stations met de draagbare MPC Live. Dit 2,7 kg lichte toestel had 10 GB aan soundbanks en plug-ins vooraf geïnstalleerd, zes mono-uitgangen, een phono-ingang, twee MIDI in/uit DIN, een SD-kaartsleuf en twee USB 3-poorten. Tegelijk verscheen de MPC X, de ultieme studioversie met twee audio-ingangen (XLR/jack 6,35 mm) met microfoonvoorversterkers en fantoomvoeding. Het toestel had een groot 10,1 inch multitouch kleurenscherm en kleine OLED-displays boven elke Q Link. Verder beschikte de MPC X over 16 GB intern geheugen, een SATA 2,5 inch aansluiting, een audio-interface en een multicore processor om de nieuwe MPC software 2.0 te draaien. Qua aansluitingen stond de MPC X gelijk aan de MPC Live, maar met acht configureerbare CV/Gate-uitgangen voor vintage synths. Tijdens Namm 2020 werden de laatste modellen gepresenteerd: de compacte MPC One en de MPC Live II, met ingebouwde stereo luidsprekers, draadloze Wi-Fi en Bluetooth, plus een oplaadbare lithium-ion batterij met een autonomie van vijf uur.