Betaal met iDEAL
Op 7 maart 2003 klonk op de Amerikaanse radio voor het eerst een riff die sindsdien legendarisch is geworden: zó eenvoudig, doeltreffend en verenigend dat hij door voetbalsupporters wereldwijd bijna als officieus hymne werd overgenomen. Die riff is natuurlijk die van « Seven Nation Army », van het duo The White Stripes. Laten we eens kijken hoe hij is ontstaan…
Wie zijn The White Stripes?
De oorsprong van « Seven Nation Army » van The White Stripes
Tijdens een soundcheck in Australië werd deze uit zeven noten bestaande riff voor het eerst gespeeld: E – E – G – E – D – C – B. Hoewel Jack White meteen het potentieel van een groot nummer voelde, legde hij hem even opzij, denkend dat het karakter perfect zou passen als men hem ooit zou vragen een James Bond-tune te schrijven. Maar omdat die kans maar uitbleef, gebruikte hij de riff voor een track op het vierde album van de band, Elephant.
Ironisch genoeg kwam de vraag uiteindelijk tóch: enkele jaren later componeerde hij de titelsong voor de Bond-film Quantum Of Solace, « Another Way to Die », een duet met Alicia Keys.
Qua tekst doet de krijgshaftige sfeer vermoeden dat het om een strijdbaar, geëngageerd nummer gaat; de semantiek lijkt dat te bevestigen. Toch vertelt Jack White simpelweg het verhaal van een man die terugkeert naar zijn geboortestad en onderwerp is van spot en roddel. « Seven Nation Army » is trouwens een verbastering van « Salvation Army » (Leger des Heils), een uitdrukking die hij als kind niet goed kon uitspreken.
Het geluid van de riff
Zonder opsmuk of intro opent « Seven Nation Army » meteen met de riff, waarvan de donkere, lage klank vaak voor een bas wordt aangezien. Toch is het een gitaar: de Kay K6533 hollowbody waarmee hij werd opgenomen, is simpelweg aangesloten op een Digitech Whammy-pedaal, ingesteld op een octaaf lager. Jack Whites apparatuur is sowieso cruciaal voor de sound van de band. Als uitgesproken liefhebber van analoog en vintage instrumenten koestert hij gitaren die lastig spelen en nét niet zuiver zijn; hij temt ze graag tot er songs uit voortkomen. Aan de versterkerkant gebruikt hij een Fender Twin Reverb Silverface uit de jaren 70 en twee Sears Silvertone amps.
Jij bent aan zet!
De hele riff wordt op dezelfde snaar gespeeld, de A-snaar, om een homogeen en laag timbre te behouden dat de bas-illusie versterkt. In het refrein wordt hij uitgewerkt tot powerchords, gespeeld met een bottleneck. Dit uit de blues afkomstige hulpmiddel is een metalen buisje dat je op de vierde vinger van je linkerhand schuift (de pink). Het levert een metalen klank op en laat zeer vloeiende slides toe, maar in ruil kun je slechts noten spelen die op dezelfde fret liggen. Om die powerchords te spelen moet de gitaar dus in Open A staan: E – A – E – A – C# – E van laag naar hoog. Plaats de bottleneck vervolgens op dezelfde frets als de riff en speel ditmaal de drie laagste snaren A, E en A.
Zo kan één enkele riff meer dan 95 % van een mythisch nummer vormen, bekroond met verschillende prijzen (waaronder de Grammy voor beste rocknummer in 2004) en gecoverd door talloze artiesten, waaronder de Franse zanger Ben l’Oncle Soul.
