Ontmoeting met Komodor

OUDE SOUNDS LEVEREN DE BESTE RIFFS OP!

Afkomstig uit de Bretonse stad Douarnenez richten de vijf maten van Komodor hun blik op het westen en hun oren op de jaren 70. Plezier maken. Hard spelen. Terug naar de essentie. De Bretons wakkeren de vlam van de seventies aan met een koortsige rock, geworteld in de Amerikaanse classic/hardrock van de jaren 70 en aangevuld met psychedelische klanken uit Engeland. Enkele dagen voor de release van hun eerste album Nasty Habits is de halve stad Douarnenez afgereisd naar de Transmusicales de Rennes om de nieuwe vaandeldragers van de lokale rock te bewonderen, die trots de vlag « DZ City » hijsen boven de Bretonse hoofdstad. Gul, energiek en perfect gemaakt voor het podium herinneren deze vijf kerels ons aan twee essentiële regels wanneer je muzikant bent: maak de muziek die je zelf liefhebt. En vergeet nooit hoe belangrijk goede vrienden zijn!

Het Woodbrass-team sprak ze vóór hun concert.

Waar komt het idee vandaan om in 2022 zeventigerjarenrock te maken?

SLYDE BARNETT (gitaar en zang) : dat is simpelweg de sound waar we van houden en onze invloed. Persoonlijk ben ik opgegroeid met die klanken. Mijn vader had flink wat vinyl uit de jaren 60-70, platen van bijvoorbeeld Status Quo en James Gang. Het was voor mij dan ook vanzelfsprekend om die nummers te gaan spelen toen ik met gitaar begon.

RONNIE CALVA (gitaar): voor alle bandleden is het vooral een muzikale erfenis van onze ouders. We luisterden er al héél jong naar en naarmate we ouder werden, heeft het ons muzikaal – en zelfs menselijk – gevormd. Die vrijheid die je met die sound voelt, heeft ons echt geraakt.

Vintage is chic

Hoe is Komodor ontstaan?

SLYDE : toen we 13-14 waren, had ik een band met Ronnie Calva. We luisterden veel naar garagerock maar ook naar lokale bands zoals The Octopus en Broken Teeth. Dat zijn vandaag een beetje onze grote broers. Meline (gitaar) had haar eigen band en sloot zich bij ons aan. Ik kwam net terug van tour met een Zweedse band, Blues Pills, waarvan de gitarist uit Bretagne komt. Dat wakkerde bij mij het verlangen aan om rock te maken die wat meer retro was dan garage. We zijn toen een project gaan opzetten met Goudzou, die ons geluid deed, en Ricky, de drummer, die bij Octopus had gespeeld. We kwamen samen om te repeteren, er rolden riffs uit en zo is het verhaal begonnen.

Jullie eerste EP is in Zweden opgenomen. Waarom daar?

GOUDZOU (bas en zang) : we kregen de kans om daar op te nemen dankzij Slyde, die met Blues Pills had getourd. Zack Anderson, de bassist van die band, had daar zijn studio opgezet. We vertrokken met twee nummers en hebben de EP ter plekke afgemaakt. Het idee was ook om een avontuur te beleven en elkaar beter te leren kennen. En dat is heel goed gelukt!

RONNIE : het was een echte ervaring, want het was de eerste keer dat we in een 100% analoge studio konden opnemen. Precies de omstandigheden die we wilden: een echte seventies-sound.

**De opname van jullie album Nasty Habits liep anders, toch?**

GOUDZOU : ja, die heb ik van A tot Z opgenomen. Een deel hebben we bij mijn ouders gedaan, waar ik een homestudio heb met een analoge en een digitale sectie. We namen digitaal op maar met analoge voorversterkers op een Tac Bullet-console uit begin jaren 80, met als microfoons onder andere AKG D12 en ribbonmics. Voor de overheads van de drums nam ik een Neumann TLM 102. Ik heb me vooral gefocust op de opname zelf. We zaten halverwege toen die reisbeperking tot 30 kilometer kwam. Mijn ouders wonen bij Brest, dus ik heb een groot deel van de studio verhuisd naar Douarnenez, naar onze vriendin Yuna Le Braz. Gelukkig waren alle drumtakes al binnen! Bij haar hebben we alle zang en de akoestische gitaararrangementen afgerond. Toen de takes klaar waren, ben ik terug naar Brest om te mixen. En toen – nieuwe ramp – ging mijn computer kapot. Dus ik heb dezelfde dag nog de rest van mijn spaargeld uitgegeven aan een nieuwe pc, en ’s avonds het mixen hervat.

SLYDE : het masteren is daarna gedaan door Jim Diamond.

Waarom hebben jullie ervoor gekozen om alles zelf op te nemen?

GOUDZOU : we hadden nul budget. Maar we wilden het per se uitbrengen. Dus zeiden we: dan doen we het zelf. Ik ben van oorsprong geluidstechnicus, maar alleen voor live. Het was dus een enorme ervaring voor mij, want dit was het eerste album dat ik opnam en produceerde.

SLYDE : het voordeel was dat we tijdens de lockdowns veel tijd hadden om dingen uit te proberen.

GOUDZOU : ja, en we gingen er gewoon voor. Niet te veel nadenken. Klinkt het goed? Dan boeit het niet of het « volgens het boekje » is – als het maar klinkt!

Jullie album komt uit bij het Nederlandse Soulseller Records? Waarom geen Frans label?

SLYDE : dat was een kwestie van timing en kans. We zochten een label voor onze EP. Dorian van Blues Pills had net een album af met zijn band en begon aan een soloplaat, bij het Nederlandse Soulseller Records. Dorian gaf onze EP-demo door aan de manager van het label en we kregen vrij snel een positieve reactie. Dus hebben we daar getekend.

In het nummer « Believe it » horen we blazers. Zijn dat patches?

GOUDZOU : nee, echte blazers, opgenomen in Douarnenez bij Yuna met vrienden uit de fanfare. Wat die specifieke klank maakt, is dat we alle partijen dubbel hebben ingespeeld. We zijn enorme Beatles-fans en hun vocalen zijn bijna altijd dubbel via een overdub-effect. Wij zijn daar gek op. Dus alle zang en alle gitaren zijn op het album gedubbeld. In de mix nam ik eerst een partij links op en vervolgens nog een keer rechts. Dat geeft die superkleurrijke, « getimbreerde » sound.

En hoe lossen jullie het ontbreken van dat effect live op?

GOUDZOU : we zetten alles voluit (lacht). Dat is ook de naam van onze studio, TAF Panoramix, oftewel Tout-A-Fond Panoramix.

Douarnenez werd « het Manchester van Finistère » genoemd. Herkenbaar?

RONNIE : er zijn altijd bands uit Douarnenez gekomen sinds de jaren 80, zelfs eind jaren 90. Er waren mensen die toen van alles deden zodat wij rock konden maken en repetitieruimtes hadden in plaats van te repeteren in de visafslag. In die zalen kom je ’s avonds altijd wel een oudgediende of een jonge snaak tegen die aan het kletsen of repeteren is. Er is veel uitwisseling en solidariteit. Want dat jongerencentrum is de enige plek in de stad waar je muziek kunt maken.

GOUDZOU : ons hele album is met vrienden opgenomen. Alle vrienden van vrienden die rock maken of maakten, kwamen na de opnames even langs om ons tips te geven vóór het mixen. Dat is onze luxe in Douarnenez: die onderlinge hulp tussen muzikanten.

SLYDE : er is hier, relatief tot het inwonertal, een hoge dichtheid aan bands. Als kind hadden we niet per se het geld voor gekke versterkers. De oudjes leenden ons hun gear uit. Er is altijd de wil geweest om de jongeren te helpen.

Hoe gaan jullie dit eerste album in 2022 live neerzetten?

SLYDE : we hebben een Franse boeker, Dionysiac, en ook een Spaanse boeker – die onder meer The Lords of Altamont doet. Als alles meezit, touren we in april door Spanje en Portugal voor een dag of tien.

DE GEAR VAN KOMODOR

Goudzou (bas, zang) : Kustom K-200 versterker, custom bas gebouwd door Antoine CUEFF, een bouwer uit Brest.
Ronnie Calva (gitaar) : Fender Bandmaster (1973), Marshall Bluesbreaker (1990), gitaar Gibson Les Paul
Slyde Barnett (gitaar) : Marshall Bandmaster (1971), Titan-versterker (1965), gitaar Gibson Firebird (2016), Gibson ES-335 (1977)
Meline (gitaar) : Vox AC-30, gitaar Fender Telecaster Deluxe (1972), gitaar Gibson Flying V
Ricky (drums) : Wooding drumstel (1960)