- Amy Winehouse heeft het livepodium gemarkeerd met een ruwe vocale aanwezigheid en een zeldzame emotionele intensiteit.
- Haar optreden op het Glastonbury 2007 blijft een van de meest iconische momenten van het festival.
- De uitvoering bij de Grammy Awards 2008 vanuit Londen is legendarisch geworden.
- Ondanks een chaotische livecarrière behoren haar beste shows tot de meest memorabele van de jaren 2000.
Bij Woodbrass hebben we generaties zangers en zangeressen voorbij zien komen die Amy Winehouse als hun absolute inspiratie noemen. En dat is niet zonder reden: die stem, halverwege jazz, soul en R&B, klonk nergens anders naar. Op het podium was Amy een koorddanser – in staat tot het sublieme en het desastreuze, soms in dezelfde set. Maar als alles samenkwam, was het gewoonweg verwoestend. Terugblik op vijf concerten die het live-genie van een artieste vastlegden die veel te vroeg is heengegaan.
1. Glastonbury Festival – 22 juni 2007
We beginnen met degene die alles heeft samengebracht. In juni 2007 betreedt Amy Winehouse het Pyramid Stage van Glastonbury terwijl Back to Black de wereld verovert. Het moment is perfect: het album draait overal op repeat, de singles zijn hits, en de Britse pers praat alleen maar over haar – nog niet om de verkeerde redenen.
Die avond levert Amy een set van 50 minuten met een waanzinnige intensiteit. Haar stem, vol en geladen met emotie, draagt moeiteloos “Rehab”, “You Know I’m No Good” en “Love Is a Losing Game”. Ze wordt begeleid door de Dap-Kings, de band van Sharon Jones, waarvan de blazers en ritmesectie het optreden een perfecte funk- en soulbasis geven. De chemie tussen Amy en haar muzikanten is voelbaar. Het publiek is verkocht, en het optreden wordt meteen een van de hoogtepunten in de geschiedenis van het festival.
Het concert van Glastonbury 2007 werd live uitgezonden door de BBC. De beelden gingen veel rond en droegen bij aan Amy’s status als internationale icoon, ver buiten het Britse publiek.
2. Grammy Awards – 10 februari 2008 (vanaf Londen)
Deze is een bijzonder geval. In februari 2008 wint Amy vijf Grammy Awards, waaronder Album van het Jaar en Record van het Jaar. Probleem: haar problemen met de Britse justitie verhinderen haar om naar de Verenigde Staten te reizen. De oplossing? Een live optreden vanuit de Riverside Studios in Londen, via satelliet uitgezonden naar de ceremonie in Los Angeles.
Amy zingt “You Know I’m No Good” en daarna “Rehab” voor een klein maar enthousiast publiek. Haar stem is vlekkeloos, haar energie aanstekelijk. Wanneer ze live hoort dat ze de Grammy voor Record van het Jaar wint, is haar reactie – een mix van verbazing en blijdschap – een van de meest ontroerende momenten in de geschiedenis van de ceremonie geworden. Die avond stal ze, ondanks de afstand, de show van alle artiesten in L.A.
3. Shepherd’s Bush Empire, Londen – 2007
Als Glastonbury de grote openluchtshow was, vertegenwoordigt het Shepherd’s Bush Empire de andere kant van Amy Winehouse op het podium: intimiteit. Deze Londense zaal met ongeveer 2.000 plaatsen bood het perfecte decor voor haar repertoire. Hier geen enorme menigte, maar een publiek dat speciaal voor haar kwam en aan elke noot hing.
De set combineert nummers van Frank en Back to Black met een vloeiendheid die laat zien hoe goed Amy beide werelden beheerst. De akoestische arrangementen geven meer ruimte aan haar stem, en het zijn juist de meest sobere nummers – “Back to Black”, “Wake Up Alone” – waarin ze het meest indrukwekkend is. Je hoort elke breuk, elke nuance. Het is het soort concert waarbij je denkt dat je iets bijzonders meemaakt.
Om de karakteristieke vocale textuur van Amy Winehouse in de studio of live terug te vinden, maakt een goede large-diaphragm condensatormicrofoon het verschil. Vooral buizenmodellen vangen die warmte en natuurlijke verzadiging die haar timbre definieerden.
4. Isle of Wight Festival – 10 juni 2007
Twee weken voor Glastonbury had Amy al een ander legendarisch festival in vuur en vlam gezet: het Isle of Wight Festival. Dit concert wordt vaak overschaduwd door dat van Glastonbury, maar getuigen uit die tijd plaatsen het op hetzelfde niveau, of zelfs hoger qua spontaniteit.
Amy is ontspannen, glimlachend, duidelijk blij om er te zijn. Ze maakt grapjes met het publiek tussen de nummers door en schakelt moeiteloos tussen de nummers. De band is strak, de blazers knallen, de ritmesectie groovet met chirurgische precisie. Het is het soort set waarbij alles vanzelf lijkt te gaan – en juist die naturel maakt het optreden zo bijzonder. Het Isle of Wight 2007 vangt Amy op haar hoogtepunt, voordat de turbulentie de overhand kreeg.
Wil je het retro-soulgeluid van Amy’s backingband nabootsen? Begin met een goede semi-hollow gitaar aangesloten op een buizenversterker met wat veerreverb. Dat is de basis van het Dap-Kings-geluid.
5. Porchester Hall, BBC Sessions – 2006
We sluiten af met een show die iets minder bekend is, maar net zo essentieel. In 2006 neemt Amy een live sessie op voor de BBC in de Porchester Hall in Londen, als onderdeel van een opname voor radio en televisie. De sfeer is intiem, bijna als een jazzclub, met een klein orkest dat elk arrangement verheft.
Dit concert is bijzonder waardevol omdat het Amy toont vlak voor haar wereldwijde doorbraak. Ze zingt nummers van Frank met een indrukwekkende vocale volwassenheid, en de eerste liveversies van nummers van Back to Black – waaronder een adembenemende uitvoering van “Love Is a Losing Game”. Geen chaos, geen drama: gewoon een uitzonderlijke zangeres en haar muziek. Voor veel fans is dit de ultieme live-opname van Amy Winehouse.
De live-erfenis van Amy Winehouse
Amy Winehouse’s podiumcarrière was kort en turbulent. Sommige avonden liepen uit op een publieke ramp, en dat hoort bij haar verhaal – dat ontkennen we niet. Maar Amy reduceren tot haar donkere momenten is voorbijgaan aan het belangrijkste. Als ze “aan” stond, kon niemand haar evenaren. Die contraltostem, doordrenkt met soul en levenservaring, had een unieke gave om elk nummer te veranderen in een intieme bekentenis. De vijf concerten in deze lijst bewijzen het: Amy Winehouse had niets anders nodig dan haar talent om een zaal – of een heel festival – te betoveren.
