Betaal met iDEAL
Raad eens wat een boer uit Arkansas vond terwijl hij onderdelen zocht om zijn Ford T op te lappen? Eén van de allereerste modellen van elektrische gitaren! Het serienummer is moeilijk leesbaar door de extreme slijtage die deze prachtige vintage Sparrow heeft ondergaan, waardoor het onmogelijk is om voor 100% te bevestigen dat dit het instrument is waarop Hendrix speelde – al lijkt het er verdacht veel op. Experts buigen zich er op dit moment over. Ondertussen delen we graag exclusieve foto’s én het complete verhaal van de bedenker! Geniet ervan: niet elke dag staar je naar een stukje muziekgeschiedenis.
John Sparrow werd geboren in Duluth, Minnesota op 1 april 1914. We zouden dus zijn honderdste verjaardag vieren als hij niet omgekomen was bij een vreselijk deltavlucht-ongeluk, twintig jaar geleden (geëlektrocuteerd aan een hoogspanningslijn – je verzint het niet!). John Sparrow wilde computeringenieur worden (jawel, al in 1924 – zijn tijd ver vooruit), maar het lot besliste anders: voor zijn tiende verjaardag krijgt hij een bezem. Hij spant er een springtouw op en maakt zo zijn eerste instrument. Tot daar niks bijzonders – elke knutselende bengel heeft zoiets wel eens gedaan. Maar twee uur later heeft hij zijn eerste grote idee: hij beseft dat zo’n bezem met snaar nooit luid genoeg zal zijn om gehoord te worden in de bigbands van toen. Hij monteert een sensor onder de snaar, sluit die via een kabel aan op een aangepaste radio en het geluid dat eruit komt overtuigt hem dat hij iets revolutionairs heeft ontdekt. Helaas praat hij er met iedereen over zonder stil te staan bij copycats, en twee volslagen onbekende ingenieurs, Adolph Rickenbacker en George Beauchamp, pikken zijn idee om hun elektrische lap steels te bouwen.
Eagletone is geboren
Maar John Sparrow laat zich niet zomaar uit het veld slaan. Hij voelt dat de hype rond de elektrische lap steel zal overwaaien en dat de gitaar de volgende stap wordt in die evolutie. Dit keer richt hij zijn eigen merk op om niet nog eens bestolen te worden, al vindt hij “Sparrow” niet bepaald lekker bekken (zijn zoon Jack, die als piraat rond Port-au-Prince opereert, besloot de familienaam dan weer wél te omarmen). In zijn autobiografie Ils m’ont tout piqué (Camion Blanc, 2004) vertelt hij hoe de naam ontstond: “Ik babbelde met Robert Johnson en hij zei: ‘man, als ik op jouw gitaren speel, klink ik als een adelaar!’ – de naam lag voor de hand.” Zo ontstond Eagletone (de klank van de adelaar) in 1934.
Het Johnson-tijdperk
Het eerste model dat Eagletone uitbrengt draagt de naam van de bedenker: de Sparrow. Voor 1934 is het ontwerp radicaal vooruitstrevend: wat hij een solid body noemt – een volledig massieve gitaar die immuun is voor feedback. Ideaal om te versterken, en hij hangt er meteen drie elementen op. Twee jaar later kopieert Gibson dat idee voor het Charlie Christian-model, maar mist de bal door het bij één element te houden op een holle gitaar. In 1936 neemt Robert Johnson de nummers op die de geboorte van de rock zullen inluiden. Weinig mensen weten dat hij voor die sessies een Eagletone gebruikte. De technicus, niet gewend aan een elektrische gitaar, probeerde de akoestische sound die hij kende te recreëren – maar wie King Of The Delta Blues Singers goed beluistert, hoort duidelijk de typische Sparrow-klank. Eagletone had een Robert Johnson-signature gepland, maar Johnson stierf in 1938 bij een driewieler-ongeval (of vergiftigd door een jaloerse echtgenoot – de verhalen verschillen), en dat stak een stokje voor het project dat Sparrow wereldberoemd had kunnen maken.
Kopieerders gaan los
De jaren 50 zijn zwaar voor Sparrow: een zekere Leo Fender begint zijn zaak met goedkope kopieën van Eagletone-gitaren. Zijn Telecaster uit 1950 is duidelijk een stap terug t.o.v. de Sparrow: slechts twee elementen, één enkele cutaway en veel minder doordacht. In 1954 flirt Fender ronduit met plagiaat met de Stratocaster: dezelfde vorm en pickup-configuratie als de Sparrow, maar kenners prikken erdoorheen: Leo vergat evidente details zoals de 5-standenschakelaar (Fender hield het tot 1977 bij drie – schaamrood!) en kleur – een doffe sunburst, terwijl Eagletone al sinds 1936 lichtblauw als standaardkleur voerde. Toevallig komt Fender in 1959 met custom colors (waaronder Daphne Blue, tuurlijk…). Gelukkig laten echte muzikanten zich niet foppen: Buddy Holly begon op een Stratocaster bij gebrek aan beter, maar zodra de hits binnenrolden (bijv. That’ll Be the Day, 1957) trakteerde hij zichzelf op een schitterende Sparrow. Er stond een Buddy Holly-signature bij Eagletone op de planning, maar het vliegtuigongeluk van 3 februari 1959 besliste anders.
De kunst van versterken
In de jaren 60 richt Sparrow zich op versterkers. Hij voelt de frustratie over het gebrek aan vermogen bij de kleine Fenders en ontwerpt een 100-watt top met twee losse kasten. Een malafide Brit, Jim Marshall, kaapt het idee en maakt er zijn levenswerk van – ironisch genoeg is de man drummer! Het noodlot tast de status van de Eagletone-gitaren niet aan: ze blijven een goed bewaard geheim onder rocksterren. Wanneer Bob Dylan elektrisch gaat, twijfelt hij geen seconde en kiest hij het merk uit zijn thuisstad. Op het Newport Folk Festival van 1965 zwaait hij dus met een Eagletone als symbool van zijn artistieke emancipatie. Jimi Hendrix laat tegen 1969 zijn gebruikelijke Fender achter en kiest voor een model dat het moment op Woodstock waardig is.
Vervolg en slot
In de jaren 70 stort Sparrow zich op effectpedalen. Hij vond het concept (voor één keer!) niet uit, maar maakt het wél sexy met een lijn compacte, onverwoestbare, geweldig klinkende pedalen in vrolijke pasteltinten. Vijf jaar later jatten de Japanners van Roland zijn idee (copy-specialisten, toen), en lanceren het merk Boss. Sparrow laat het er niet bij en perfectioneert “zijn” gitaar, in de bescheidenheid van een ondergewaardeerd genie. Hij ontwerpt een extreem stabiele vibrato, en een goede vriend – Floyd Rose – verdwijnt letterlijk de dag voor de patentaanvraag. De jaren 90 brengen de terugkeer naar eenvoudiger gear, en opnieuw staat Eagletone in de voorhoede. In 1994 tekent Sparrow een endorsement met de gitarist die zijn gitaren definitief had moeten kronen: Jeff Buckley. Sparrow overlijdt op 1 april van datzelfde jaar en kan zijn instrumenten – op mysterieuze wijze verdwenen – niet langer verdedigen… Tot vandaag!
De feniks
Toen niemand het verwachtte, dook dit prachtige originele model op – catnip voor verzamelaars en voer voor historici. Een anonieme boer vond het beest in zijn garage en wacht nu op expertadvies voor hij beslist: veilen, of toch toehappen voor de astronomische bedragen die meerdere kenners al boden om het als pronkstuk in hun collectie te zetten. Wordt vervolgd!
