De 10 grootste rockbassisten

Volg ons op Google

We letten niet altijd op hem – hij staat nu eenmaal achteraan het podium naast de drummer – maar zonder het tapijt van lage frequenties dat hij onder de band rolt, stort alles in. Als ode aan dit bijzondere wezen zonder wie rock alleen maar schel zou klinken, serveert Woodbrass jullie onze volstrekt subjectieve top 10 van de grootste bassisten uit de rockgeschiedenis.

John Paul Jones (Led Zeppelin)

Het is niet makkelijk om op te vallen als je band verder bestaat uit Robert Plant, Jimmy Page en John Bonham. Toch gaf John Paul Jones een diepte die de grootste heavymetalband zonder hem nooit had gehad. Luister naar zijn gevoel voor dosering in Dazed And Confused of naar zijn virtuositeit in The Song Remains The Same… En dat is nog niet alles: hij is het orgel op Since I’ve Been Loving You, de mandoline op Going to California, de schrijver van de riff in Black Dog en later opnieuw de bassist in Them Crooked Vultures met Dave Grohl en Josh Homme. Niet slecht, toch?
Gear: Fender Jazz Bass, Acoustic

Jack Bruce (Cream)

Jack Bruce had al een stevige reputatie als virtuoos op de bas toen hij Eric Clapton en Ginger Baker vervoegde in Cream, het sixties-trio waarin hij zijn unieke stem en zijn complexe, inventieve spel neerzette. Daarna volgde het trio West, Bruce & Laing en samenwerkingen met tal van muzikanten zoals Robin Trower, terwijl hij zijn spel bleef verfijnen. Vertrokken vanuit de blues en steeds meer jazz toevoegend, werd hij een smaakvolle adept van de fretless.
Gear: Fender Bass VI, Gibson EB-3, Marshall

Geezer Butler (Black Sabbath)

Sinds 1969 is de man met de snor en de precisie de pijler van het Black Sabbath-geluid. Zonder zijn unieke klank had deze Britse band nooit zo zwaar, duister en betoverend geklonken. Zijn lijnen vallen niet altijd meteen op, maar ze weven hard door om de kracht van de gitaarriffs te verdubbelen. In die zeldzame momenten dat hij het voortoneel krijgt, blijft de openingssolo van N.I.B. legendarisch – en een blauwdruk voor vele door Geezer beïnvloede bassisten, te beginnen bij Cliff Burton.
Gear: Lakland, Fender Precision Bass, Hartke

Geddy Lee (Rush)

Rush mag dan een Canadees progrock-trio zijn, met Geddy Lee tel je voor drie: deze geniale brilsmurf zingt, speelt toetsen met zijn voeten en serveert kronkelende, elastische, fascinerende baslijnen. Eén luisterbeurt van YYZ volstaat om te beseffen dat weinigen hem kunnen bijbenen. Technisch onverslaanbaar, en die massieve, middenrijke sound die hij sinds het begin verkent, heeft een hele generatie bassisten gevormd.
Gear: Rickenbacker, Fender Jazz Bass, Orange

Les Claypool (Primus)

Weer een zingende bassist, maar deze doet álles anders… Hij zingt als een eend, en speelt slap of tapping op een fretless. Op papier lijkt die mix onwaarschijnlijk, maar het werkt wonderwel: luister Jerry Was A Race Car Driver en dat waanzinnige riff. Primus zette een unieke sound neer in het metaluniversum, en veel daarvan rust op Claypools kracht. Hij kan ook contrabas, zoals in Mr. Krinkle, en startte boeiende side-projects als Oysterhead en Frog Brigade.
Gear: Carl Thompson, Fender Jazz Bass, Ampeg

Cliff Burton (Metallica)

Metallica is vandaag zó groot dat het moeilijk is je hun beginperiode voor te stellen, toen ze moesten knokken om hun speedmetal wereldwijd te laten gelden. Cliff Burton op bas was niet de meest voor de hand liggende keuze: deze woeste hippie hield van jazz, Lynyrd Skynyrd en Thin Lizzy. Precies die smaak bracht extra raffinement in de muziek van de band; zijn solo Pulling Teeth op het debuut klinkt als niets anders in het genre. Was hij niet op 24-jarige leeftijd omgekomen bij een busongeval, dan had Metallica’s verdere parcours er wellicht heel anders uitgezien.
Gear: Rickenbacker, Mesa Boogie

Steve Harris (Iron Maiden)

Weinigen halen de rechtshandsnelheid van grootmeester Steve Harris. Het galopperende tempo van songs als Run To The Hills is al pittig met plectrum, en hij speelt uitsluitend met de vingers – buitenaards. Maar hij kleurt ook moeiteloos de zachtere momenten van heavymetalmonster Iron Maiden, zoals de prachtige arpeggio’s in Rime Of The Ancient Mariner. Een originele, krachtige, complete speler.

Gear: Fender Precision Bass, Trace Elliott

John Entwistle (The Who)

Hoeveel muziekliefhebbers ontdekten de bas dankzij de solo in My Generation op het debuut van The Who? Zijn bijnaam Thunderfingers is ruimschoots verdiend, en het beeld van zijn enorme klauwen op een bas hoort intussen tot de grote momenten uit de rockgeschiedenis. Als zanger en songwriter drukte hij zwaar zijn stempel op conceptalbum Quadrophenia, voor een groot deel zijn werk. Sinds zijn dood klinkt de band simpelweg anders.
Gear: Fender Precision Bass, Ashdown

Flea (Red Hot Chili Peppers)

Het vergde het genie van Michael Balzary, alias Flea, om jazzintelligentie, punknervositeit en funkgroove te versmelten. Hij begon op trompet en werd de ruggengraat van Red Hot Chili Peppers, waar hij iconische baslijnen schreef: van slap (Aeroplane) over groove (Give It Away) tot melodischer aanpak (Around The World). Gitaristen kwamen en gingen, maar sinds 1984 staan de fundamenten steevast op Flea. Alsof dat niet volstaat, acteert hij ook in The Big Lebowski van de gebroeders Coen…
Gear: Fender Jazz Bass, Gallien-Krueger

Paul McCartney (moeten we dat écht nog zeggen?)

Voor Macca was bas een saai universum: de man van de lage frequenties moest de grondtoon op tijd spelen – klaar. Toen kwam deze geniale muzikant met zijn Höfner 500/1 en plectrum, en hij zette de boel op zijn kop met verbluffend melodische lijnen zonder dewelke de songs van de grootste band ooit veel minder betekenis zouden hebben. Luister opnieuw naar All My Loving, Come Together of de vooruitstrevende fuzzbas in Think For Yourself – en je vergeet bijna hoe krankzinnig goed McCartney ook zingt, gitaar en piano speelt en schrijft…
Gear: Hofner, Vox