Betaal met iDEAL
De elektrische gitaar is altijd het symbool geweest van vrijheid, virtuositeit en rauwe emotie. Als de jaren ’70 en ’80 de gitaarsolo tot kunst verhieven (dank aan Hendrix, Gilmour en Van Halen), doet de periode 2015-2025 daar niet voor onder. In een muzieklandschap dat door elektronische producties wordt gedomineerd, hebben verschillende artiesten de zes snaren opnieuw hun ereplaats gegeven met solo’s die tegelijk technisch, inventief en emotioneel zijn. Hier is onze selectie van de 5 beste gitaarsolo’s van het decennium.
Tussen technologische innovatie, hybride speeltechnieken en een terugkeer naar analoge klank verkennen gitaristen ongekende sonische gebieden. Of je nu van blues, metal of neo-jazz houdt, deze selectie illustreert de rijkdom en diversiteit van de moderne gitaar.
1. Polyphia – “Playing God” (2022)
Moeilijk om deze lijst te openen zonder Tim Henson en Scott LePage van Polyphia te noemen. Met Playing God hebben de Amerikanen de codes van het moderne gitaarspel letterlijk herschreven. Een mix van fingerstyle-techniek, door flamenco geïnspireerde frasering en ultraprecieze productie, gespeeld op hun Ibanez-signatures.
De slotsolo van Tim Henson is de essentie van wat de moderne gitaar zo sterk maakt: vloeiendheid, melodie, beheerst vibrato en een toon met chirurgische helderheid. Ver weg van snelheid om de snelheid: hier is elke noot gewogen en krijgt ze ademruimte. De mix zet de gitaar centraal en laat elke nuance schitteren. Een solo die virtuositeit en muzikaliteit versmelt — zelden zo in balans.
Waarom het iconisch is: omdat het de post-guitar-hero-generatie belichaamt — esthetisch en technisch, maar altijd muzikaal.
Voor de Polyphia-sound: probeer de Ibanez TOD10N-TKF Signature Tim Henson!
Wil je dichter bij Tim Hensons sound komen? Combineer een transparante compressor met een cleane overdrive en een goed gedoseerde hall reverb. Een vleugje digitale delay helpt om die gecontroleerde ruimtelijkheid te krijgen.
Polyphia wist een esthetiek te populariseren waarin de gitaar bijna percussief wordt, tussen slap en melodie. Deze solo is de fusie tussen traditie en moderniteit: een brug tussen Paco de Lucía en Steve Vai, maar dan door de lens van productie 2.0.
2. John Mayer – “I Guess I Just Feel Like” (2019)
John Mayer hoeft niets meer te bewijzen. En toch tekent hij in 2019 voor een solo die ontroert door zijn soberheid en schoonheid. Geen shred, geen vuurwerk — alleen puur gevoel. Zijn solo is een les in bluesy phrasering, ergens tussen SRV en Clapton.
Deze solo is opgenomen in een intieme, bijna akoestische context, waar elke ademhaling onderdeel wordt van het verhaal. Mayer kiest ervoor een emotie te vertellen in plaats van zijn techniek te etaleren. Deze minimalistische benadering is een ware masterclass in controle over klank en stilte.
Waarom het iconisch is: omdat het ons eraan herinnert dat een gitaarsolo tranen kan ontlokken zonder ooit boven de 80 bpm te komen.
Voor de John Mayer-sound: kies een PRS Silver Sky, zijn signature-model, of een vintage Stratocaster, in combinatie met een Fender Blues Junior. Dé perfecte basis voor een warme en expressieve toon.
om die zachte, expressieve dynamiek te krijgen, oefen je volumeregeling en je touch met de vingers — zonder plectrum. Laat je frasen ademen.
De solo van Mayer blijft een hymne aan eenvoud. In een tijdperk verzadigd met digitale virtuositeit bewijst hij dat één juiste noot, op het juiste moment, het publiek nog steeds kan raken.
3. Mateus Asato – “Tremble” (Live Sessions, 2018)
De Braziliaan Mateus Asato veroverde het web met zijn Instagram-performances, maar live toont hij pas echt de rijkdom van zijn spel. In Tremble brengt hij een solo waarin elke nuance, elke glissando en elke stilte telt. Zijn benadering van klank is bijna orkestraal: hij boetseert complexe harmonieën met een glasheldere melodische lijn.
De solo ontvouwt zich als een intiem gesprek tussen gitaar en luisteraar. Tussen kunstmatige harmonieken en perfecte bends bewijst Asato dat hij een van de meest expressieve gitaristen van het decennium is. Hij speelt met de gevoeligheid van een zanger en gebruikt elke snaar als een extra stemband.
Waarom het iconisch is: omdat hij de gitaar dankzij sociale media weer op het voorplan bracht, en tegelijk een echte dichter van de zes snaren bleef.
Voor de Asato-sound: een Telecaster Custom gekoppeld aan een Keeley compressor.
Mateus Asato gebruikt vaak een subtiele chorus om zijn cleane sound breder te maken — een vaak onderschat maar erg effectief effect. Probeer hem vóór een delay voor een meer organische textuur.
4. Nita Strauss – “Dead Inside” (ft. David Draiman) (2021)
Bekend als gitariste van Alice Cooper bewees Nita Strauss met Dead Inside dat ze veel meer is dan een live-shredder. Deze elektrische solo mengt melodische agressie, technische precisie en een monumentale riff. Een concentratie pure energie, maar gestructureerd met bijna academische strengheid.
De solo start met snelle loopjes, om vervolgens te landen in een melodisch thema gedragen door een krachtig vibrato. Volledige beheersing van legato en modern tapping. Strauss herinnert ons eraan dat virtuositeit ook het verhaal van een song kan dienen.
Waarom het iconisch is: omdat het de furie van moderne metal koppelt aan de helderheid van FM-rock — een zeldzaam evenwicht. In een vaak door mannen gedomineerd landschap is Nita Strauss een rolmodel voor een hele generatie vrouwelijke gitaristen.
Voor de Strauss-sound: test de Ibanez JIVA10 of een gitaar met actieve pickups, zoals een ESP LTD met EMG. Zulke configuraties leveren een precieze attack en gecontroleerde saturatie.
werk aan je picking-precisie met een metronoom op lage snelheid en verhoog geleidelijk. Helderheid gaat altijd vóór snelheid.
5. Plini – “Electric Sunrise” (2016)
De Australische gitarist Plini heeft een unieke sound-esthetiek gedefinieerd: een mix van progressive, fusion en cinematische sferen. De solo van Electric Sunrise blijft een referentie voor een hele generatie gitaristen. De etherische klank en de harmonische opbouw maken het tot een echte klankreis.
De solo wil niet imponeren — hij vertelt een verhaal. De schaalpassages zijn vloeiend, de vibrato’s rond, en de ruimtelijke reverb geeft het geheel een bijna zwevend karakter. Plini bewijst dat een instrumentale solo net zo ontroerend kan zijn als een gezongen ballad.
Waarom het iconisch is: omdat het een hele scene van moderne instrumentale gitaristen inspireerde om virtuositeit en spiritualiteit te combineren. Deze track effende ook het pad voor vele onafhankelijke artiesten die hun muziek uitbrengen zonder traditionele labels.
Voor de Plini-sound: een Ibanez Q52PB, gecombineerd met een Neural DSP Archetype: Plini plug-in. Combineer stereo-delay en shimmer-reverb voor een luchtig resultaat.
experimenteer met shimmer-reverb en stereo-delay om deze luchtige sferen te recreëren.
Conclusie: de gitaarsolo, een levende kunst
Het decennium 2015-2025 bewijst dat de gitaar nog lang niet is uitgespeeld. Modes veranderen, maar de zes snaren blijven een uniek expressiemiddel. Of het nu op een Strat, een Ibanez of een Strandberg is: de solo blijft pure emotie.
De artiesten in deze selectie herinneren ons eraan dat gitaar niet alleen techniek is, maar vooral ziel, klank en identiteit. Of het nu verzadigd, clean, jazz of metal is — de gitaar blijft de schakel tussen emotie en vrijheid.
En jij, welke solo is jou de afgelopen tien jaar bijgebleven?
Bronnen:
- Guitar World (2024)
- Premier Guitar (2024)
- MusicRadar (2024)
