Wat wordt een topband zonder zijn drummer? Niet veel, eerlijk gezegd. Zeker in rock – een oer-muziek waar ritme koning is – rust alles op zijn stokwerk. Woodbrass neemt je mee langs de tien meest getalenteerde beukers uit de geschiedenis van de rock.
Om te beginnen: een lijstje met tien drummers laat er per definitie een hoop buiten beeld, en daar zitten er heel wat tussen met een talent dat de genomineerden benadert. Voor deze selectie keken we uiteraard naar techniek, maar ook naar sound, legendevorming en vooral naar de inbreng van de muzikant in zijn band. We beperkten ons tot pure rock, dus schrik niet als je geen reuzen als Kruppa of Cobham ziet langskomen.
Stewart Copeland
De drummer van The Police gooide eind jaren 70 de deuren van de rockdrums wagenwijd open. Terwijl bijna alle Britse drummers toen punk speelden – snel en zonder subtiliteit – integreerde Copeland een reggae-feel in zijn spel en wees zo een hele nieuwe generatie de weg. Dat weerhield hem er niet van agressief, krachtig en hyper te spelen, maar altijd met finesse en vindingrijkheid.
gear: Tama, Paiste
absolute luistertip: The Police – Walking On The Moon
Ringo Starr
Het is makkelijk om Ringo af te doen als een simpele drummer zonder groove, en hij wordt vaak de minst begaafde van de Beatles genoemd. Hoewel zijn zangerscarrière inderdaad niet het gewicht van McCartney’s werk bereikte, nam hij wel drumpartijen op die tot de meest legendarische behoren – altijd origineel en vaak meteen herkenbaar (denk aan de roffel in Come Together!). En wat zouden de Beatles-albums zijn zonder dat losse, bijna lome groove? Dat Lennon Ringo vroeg op zijn soloplaten mee te doen, terwijl hij elke drummer had kunnen inhuren, zegt eigenlijk alles…
gear: Ludwig
absolute luistertip: The Beatles – A Day In The Life
Phil Rudd
Phil Rudd is een beetje de Ringo Starr van de jaren 70: drummers verwijten hem een gebrek aan techniek, en je zou bijna vergeten dat het hele bouwwerk AC/DC op zijn schouders rust. Hij blijft op de achtergrond, permitteert zich geen onwaarschijnlijke roffels en heeft nog nooit een solo op het podium gespeeld. Daar staat tegenover dat geen enkele drummer het groove zo onverstoorbaar kan laten rollen binnen een band voor wie groove het allerbelangrijkste is. Overigens leverde AC/DC in de tien jaar dat Phil er niet bij was, de minst interessante albums af.
gear: Sonor, Paiste
absolute luistertip: AC/DC – Night Prowler
Ginger Baker
Baker was al een gerespecteerde drummer in de Londense jazz-/bluesscene van de jaren 60 toen hij toetrad tot Cream met Eric Clapton en Jack Bruce. Pas in dit supertrio trok hij echt de aandacht van alle drummers van die tijd met een virtuoos, onberispelijk technisch spel. Hij was de eerste die twee bassdrums gebruikte – alle metaldrummers van nu zijn hem dus iets verschuldigd! – en verwerkte Afrikaanse invloeden in een van de rijkste grooves van de rock.
gear: Ludwig, Zildjian
absolute luistertip: Cream – Toad
Dave Lombardo
Weinig metaldrummers verzoenen zó trefzeker pure agressie, techniek en groove. Bij Slayer balanceert Dave Lombardo voortdurend tussen die drie kwaliteiten. Hij heeft de agressie die past bij de thrash met punkaccenten van de band, de techniek voor roffels die je vijf keer moet terugluisteren terwijl de double bass blijft doorstampen, én hij kan de ternaire songs van de band (zoals Piece By Piece) bijna dansbaar maken. Zijn talent beperkt zich trouwens niet tot Slayer: luister ook naar zijn werk met Fantômas, Testament en Grip Inc.
gear: Tama, Paiste
absolute luistertip: Slayer – Angel Of Death
Nicko McBrain
Het eerste wat opkomt bij Nicko McBrain is de gigantische sound die hij uit zijn kit haalt: weinig drummers krijgen zó’n dikke klank met tegelijk een heldere, snelle attack. Technisch is hij indrukwekkend en hij zette veel standaards van de heavy metal op de kaart, waaronder het galopperende ritme dat in talloze Iron Maiden-tracks terugkeert.
gear: Premier, Paiste
absolute luistertip: Iron Maiden – Run To The Hills (live op “Live After Death”)
Neil Peart
Fan van Mike Portnoy (ex-Dream Theater)? Dan zul je Neil Peart geweldig vinden! Simpel gezegd: het is Mike Portnoy, maar efficiënter. De New Yorker leende tal van licks van de Canadees, net als zijn liefde voor over-the-top kits… In 40 jaar bij het progrocktrio Rush drukte hij zijn stempel op rock in oneven maatsoorten: van extreem complex (zonder de muziek te verstikken) tot rechttoe-rechtaan rocksupport (zoals in Tom Sawyer).
gear: DW, Sabian
absolute luistertip: Rush – YYZ
Keith Moon
De rockgeschiedenis herinnert zich van Keith Moon net zo goed zijn buitensporigheden – en zijn neiging om luxeauto’s in zwembaden te parkeren – als zijn spel. Toch verdient hij z’n plek op het podium van de grootste drummers aller tijden. “Moon the loon” is achter de kit minstens zo extreem, met een meedogenloze attack (hij verdiende zijn plek in The Who door de bassdrum van zijn voorganger aan gort te slaan) en breedsprakige roffels die altijd meebuigen met de frasering van zanger Roger Daltrey. En dan tellen we de dynamietexplosies van complete kits nog niet eens mee.
gear: Premier, Zildjian
absolute luistertip: The Who – Won’t Get Fooled Again
Dave Grohl
Nee, niet alle drummers in dit lijstje beleefden hun hoogtijdagen in 1965! Dave Grohl kwam in de jaren 90 in de spotlights bij Nirvana – een menselijke versie van Animal uit The Muppet Show. Zijn constante factor? Naast kracht, een enorme sound en loepzuivere techniek vooral het hoorbare plezier waarmee hij zijn vellen zonder mededogen aftuigt. Zó erg zelfs dat hij elke kans grijpt om andere bands te begeleiden: Queens Of The Stone Age, Nine Inch Nails, Tenacious D… Je zou bijna vergeten dat hij zanger en gitarist is van een van de grootste rockbands ter wereld: Foo Fighters.
gear: DW, Zildjian
absolute luistertip: Queens Of The Stone Age – No One Knows
John Bonham
Als er één overblijft, is het Bonham! De meest gesamplede en meest gekopieerde drummer uit de rock – en wel om uitstekende redenen. Elke noot put uit een soort rustige kracht die Led Zeppelin naar de Olympus van de zwaarste en meest elektrische rockbands katapulteerde. Hij kan alle kanten op schieten met totale controle (Since I’ve Been Loving You op de BBC Sessions), zich beperken tot drie slagen als de song daarom vraagt (de waanzinnige intro van When The Levee Breaks), hij tekende de ultieme drumsolo (Moby Dick) en speelde soms met vier stokken (Four Sticks)! Niemand heeft Bonham tot nu toe vervangen – en het zou zomaar nog jaren kunnen duren voor zijn opvolger opstaat.
gear: Ludwig, Paiste
absolute luistertip: Led Zeppelin – When The Levee Breaks
